Ina's mening

2011

2011-01-01T12:21:00.001+01:00

♥¸¸.☆*´¸.☆*´ღ`*☆.¸`*☆.¸¸♥¸¸.☆*´¸.☆*´
★[̲̅̅H̲̅][̲̅̅A̲̅][̲̅̅P̲̅][̲̅̅P̲̅][̲̅̅Y̲̅]★[̲̅̅N̲̅][̲̅̅E̲̅][̲̅̅W̲̅]★[̲̅̅Y̲̅][̲̅̅E̲̅][̲̅̅A̲̅][̲̅̅R̲̅]★
♥¸¸.☆*´¸.☆*´ღ`*☆.¸`*☆.¸¸♥¸¸.☆*´¸.☆*´
♥ 2011 ♥

Puipuist, treinleed en een dode kat

2010-06-09T15:17:00.003+02:00

Met de verkiezingen in zicht zou het aardig zijn om de gevel op te leuken met een PvdA 'makelaarsbord' (puipuist, zelfbedacht, vind ik wel een leuk woord al zal het de Dikke Van Dale niet halen) maar om de één of andere logistieke reden heeft de afdeling op Terschelling die borden nog niet binnen, en de oude puipuisten plakken niet meer. Klein politiek leed.

Wij hebben de gehele afdeling Jonge Socialisten van Terschelling vrijdag al naar Utrecht begeleid (nou ja, de hele afdeling bestaat uit onze jongste zoon van 17. We hebben hem op tv in Nova gezien!) vanwege een congres en zondag mocht hij zelf zien dat hij weer terug kwam. Wij waren daar zaterdag met het openbaar vervoer de hele dag mee zoet, met die terugweg.

Om 10.22 u ontdekten we dat de trein uit Utrecht die rechtstreeks naar Leeuwarden zou gaan, een minuut eerder was vertrokken. We besloten te wachten tot die van 11.21 u en dat leek helemaal goed te gaan, tot Zwolle. We hadden een Lentetoer; voor 2 personen 40 euro, maar wel eerste klas, kun je het hele land door. Wij zaten in het gedeelte dat naar Groningen ging, hoewel er toch op het station was aangekondingd middels borden en omroepster dat het treinstel op perron 11A naar Leeuwarden zou gaan. Op het treinstel zelf stond niets. Niks aan de hand, zeiden we tegen de conducteur die ons dat vertelde, want we wisten inmiddels dat de trein naar Leeuwarden slechts tot Akkrum zou gaan. Er waren werkzaamheden gepland dit weekend, zondag dus ook nog, en vandaar dat de NS vanaf Akkrum bussen inzette. Daar waren we niet zo blij mee, met bussen, want dan zit je zo krap. "Wij gaan gewoon naar Groningen, en nemen dan de trein naar Leeuwarden. We hebben tijd genoeg!" riep ik opgewekt. Wij zaten wel lekker in die luxe van de 1e klas.

We waren Zwolle amper uit, of de kersverse conducteur die ons bezocht, haalde ons uit de droom. Ook de trein vanuit Groningen zou Leeuwarden niet bereiken, want ook daar werkzaamheden op het spoor, zelfde verhaal met ingezette bussen. Intussen was er dikke vertraging ontstaan, een goederentrein voor ons kon amper vooruit komen, de spoorwegovergangen hadden problemen, en we stonden meer stil dan we reden, en dan nog met een vaartje van tien kilometer per uur. Koeien keken ons lodderig aan, echt boeien deed het ze niet. Staphorst, daar moesten we nog voorbij, maar dat lukte maar niet. De Intercity naar Groningen, waarin wij dus zaten, zou alleen stoppen te Assen en Groningen, maar, zo werd omgeroepen, "indien we Meppel halen," (indien!) dan ging de trein verder als stoptrein. De conducteur adviseerde ons uit te stappen in Meppel, en in te stappen in de trein naar Leeuwarden, die achter onze trein zat, nog altijd op het zelfde spoor. Het had dus niks uitgemaakt als we direct in het juiste treinstel waren gestapt.

Met een uur vertraging bereikte de trein Meppel (waar hij dus volgens het boekje niet zou stoppen) en na weer een hele een tijd wachten, konden we dan overstappen in de trein naar Leeuwarden, die dus niet verder ging dan Akkrum. Daar stapten we over op een touringcar. Dit deel van de reis zou een vertraging van nog eens een half uur inhouden. We reden via de scenic route naar Leeuwarden. Vanwege werkzaamheden aan het spoor (alweer) ging daar geen trein naar Harlingen. Er gaat deze zomer toch al geen trein door naar Harlingen Haven, vanwege werkzaamheden, maar er stond dan altijd wel een bus klaar, die je via een enorme omweg die zeker een kwartier duurt, van het station naar de haven brengt. Lopen is sneller.

Maar nu moesten we dus op het stationsplein van Leeuwarden echt heel lang wachten op de bus die de NS had ingezet. Enig gemopper begon nu wel te klinken, het was warm, er stond geen bankje om even op te zitten, en er leek nogal wat verwarring te heersen bij het personeel van de NS. Er werd beloofd dat er om vier uur een waarschijnlijk gele bus zou komen die ons zou meenenem. Nou, het werd behoorlijk later, volgens mij was het ook geen gele bus.

Om half zes zou de snelboot vertrekken. We dachten nog even, dat moet makkelijk kunnen. De afstand Leeuwarden station - Harlngen Haven, hoeveel is dat? Dertig kilometer? De bus nam weer een route die vooral óm was, en we kwamen op plaatsen van onze provincie die we nog nooit hadden gezien, en waar we nog nooit van gehoord hadden. Baayem of zoiets. Lutjelollum. Het werd steeds erger. En we zaten krap.

Onderweg moesten we drie keer wachten voor een openstaande brug. We hadden ons al verzoend met de gedachte dat we de laatste boot van tien voor acht zouden moeten nemen, en dus tegen tien uur thuis zouden zijn, maar onverwacht viel het ondanks alle omzwervingen nog mee: tien voor half zes bereikten we de terminal van Harlingen Haven en we werden netjes voor de deur daar afgezet. We konden mooi om half zes met de Tiger naar huis, een reisje van drie kwartier.

Om 18.30 u opende ik onze voordeur. Vertrokken om 11.21 u uit Utrecht. Volgende keer nemen we toch maar de auto.

De kat bleek ook nog eens erger ziek te zijn geworden, de dierenarts moest haar laten inslapen. Ze is 19 geworden.

De fluitende vuurtoren

2010-01-10T11:56:00.002+01:00

Sinds een paar dagen staat de Brandaris in de steigers voor een voegbeurt. Waarom dat uitgerekend nu, in dit polaire weer, moet gebeuren, dat weet ik niet, het zal met planning te maken hebben. Je zou toch denken dat het werken in deze kou met ijzeren buizen op grote hoogte reden is tot het verlenen van een royaal vorstverlet, maar de bouwvakkers uit Friesland die voor deze klus zijn ingehuurd, hebben er blijkbaar maling aan en doen gewoon hun werk.

Het waait hard om de toren. De wind die door de steigers waait, zorgt voor een spookachtig, fluitend geluid dat helaas ook 's nachts goed te horen is. Het geluid is hoger naarmate de wind harder is, en soms klinkt het als een moderne compositie van een depressieve componist, meestal als het gehuil van een roedel (? troep?) Husky's die denken dat ze op weg zijn naar de Noordpool.

De fluitende vuurtoren (in het noorden van ons land allitereert het wél, net als een Suske en Wiske titel) houdt ons een beetje onwelvoeglijk uit de slaap.

Geen idee hoever het geluid draagt. Als een soort sirene lokt de toren nu verdoolde zeevaarders naar ons eiland...

Winter

2009-12-29T10:01:00.004+01:00

Het is winter en ja, we hadden een witte Kerst. Nu is het wachten op de oliebollen.

Sinterklaas is aangekomen

2009-11-21T20:00:00.000+01:00

Sinterklaas is aangekomen (ja vind je het gek, met al die snoep in zijn zak).

Sinterklaas kortom is gearriveerd. Hij is binnen.

Het was vandaag mistig, een Sinterklaasaankomst in de mist heeft altijd wat mysterieus. Als kleumende kleuter sta je met gespitste oortjes vlak bij het kille water te wachten, temidden van een hele hoop snotterende, huilende en soms nog niet zindelijke leeftijdgenootjes. En dan hoor je die zware, middenrifdoorklievende toeeeet.

Je hart gaat sneller slaan, je dringt zo ver mogelijk naar voren, de wanhopige juf duwt de meute zo goed mogelijk veilig terug, bijna valt er eentje in het water, en het duurt maar en het duurt maar.

Dan verschijnt de boot. De Pakjesboot! Met alles wat een hele natie aan speelgoed begeert. Allemaal in het ruim van dat ene schip, dat verdacht veel lijkt op een schip van Rijkswaterstaat. Je voelt dat je wordt besodemieterd waar je bijstaat. Maar je weet niet precies hoe.

Koortsachtig duw je de elleboogjes uit je gezicht en dring je naar voren.

"Hé, ouwe lul!" roept een jongen uit groep acht. Hij ontvangt de eerste oorvijg. Die is alvast binnen. Hoe kan het dat dat anders zo timide joch geen respect voor de Sint heeft?

Andermaal voel je nattigheid.

Het paard, dat al op de kade staat te wachten, (opgestuurd uit Spanje?) begint onrustig te worden en dreigt een paar peuters te vermorzelen. Je zingt zo hard je kan in de hoop op wat tandpijn verwekkend zoets. De pieten strooien met pijnlijke hardheid het lekkers in je gezicht en tussen de paardenmest in vind je de allerlekkerste pepernoten.

Er klinkt een benepen kinderstemmetje.

"Mama, wanneer mag hij weer weg?"

"Wat mij betreft, vandaag nog," zegt ma hartgrondig.

Skype! Big Mother is watching you!

2009-10-24T08:05:00.003+02:00

Sinds kort kan ik Skypen (dit snapshot is er ook mee gemaakt, ga me niet vertellen dat het ook zonder Skype kan, want dan snap ik het toch niet,) en nu kan ik dus zoonlief die in de kost in Harlingen zit in de smiezen houden.

"Is dat vuile was op de grond?"

"Doe ik zo wel in de tas."

"Je hebt een baard. Je bent zeventien, waarom heb je een baard?"

"Che Guevara. Ben ik fan van."

"Als je fan was van Dolly Parton noemde je je familiejuwelen toch ook niet "Shock and Awe" ?"

"Ik moet nu eten."

"Om vier uur 's middags? Zoon?"

Handig, die webcam. Ik weet precies wat hij doet, maar waar is hij nu gebleven? Zoon?

Juttersleed

2009-10-18T11:03:00.004+02:00

“Nootjes!”

“Laptops!”

“Hout!”

Het zou er allemaal liggen of het kwam er aan, dus wij gistermiddag in de spieren naar het strand. Maar welk strand? We kozen voor Formerum aan Zee, daar zouden we de Jeeps en Landrovers wel in de goede richting zien rijden, vermoedden we, en daarom parkeerden we ons autootje onder de strandovergang, waar we meteen al gezandstraald werden.

Zo’n twintig mensen liepen verspreid over kilometers vloedlijn langs de razende branding en keken hoopvol naar wat er zoal aankwam.

Niks dus.

Dode kwallen, een roestig blikje, nog een roestig blikje, veel piepschuimbolletjes. Ik hoop dat de vogels er af blijven want dat lijkt me niet gezond, verder een stukje hout en een fles.

Er zat iets wits in de fles. Ik hoopte op een briefje. Vroeger heb ik ook vaak flessenpost verzonden en soms kwam er dan een reactie op. Eén fles bleef meer dan twintig jaar vast zitten ergens bij Denemaken voor iemand mijn message in a bottle vond en een briefje stuurde. Ik was intussen al een paar keer verhuisd, maar woonde nog altijd op West, dus dat kwam wel terecht.

Zodoende liep ik door het water naar de fles. Een golf spoelde mijn laarzen onder en vol, de fles verdween, niet meer gezien.

Thuis was er koffie. Gelukkig. Straks nog maar eens kijken. Ik wil een stukkie hout.

Mijn moeder

2009-10-02T17:38:00.003+02:00

Albertje Zeeders-Velvis
Ali

23 - 2 - 1924 - 20 - 09 - 2009

Regelement

2009-07-18T11:39:00.004+02:00

Zo af en toe probeer ik mijn geluk met een verhalenwedstrijd. Ik vond er weer eens eentje. In de regelementen stond het volgende:
"... Verhalen waarin zelfdoding wordt beschreven en / of wordt
gerechtvaardigd, worden niet gepubliceerd."

Nu denk ik wel eens dat de meeste verhalen die worden gepubliceerd, op zijn minst de zelfdoding van de auteur rechtvaardigen. Maar dat zie ik zeker verkeerd :)

Skylgenet - Webcams

2009-06-02T22:15:00.000+02:00

Skylgenet - Webcams

Texas Bronco

2009-05-29T11:26:00.006+02:00

Dit is het adres http://www.91stbombgroup.com/crewphotos/texasbronco.html (sorry linken lukt even niet momenteel, geen idee wat ik fout doe, wordt aan gewerkt:) )van de site over de Texas Bronco die in WW2 op Terschelling een noodlanding maakte, met twee dodelijke slachtoffers aan boord van een confrontatie met 5 Duitse Messerschmidts.

Het staat allemaal gedetailleerd beschreven in het boek "We vieren het pas als iedereen terug is" van Johan van der Wal, uit 2007. Een boek over Terschelling in de 2e wereldoorlog dus. Echt interessant vond ik de foto die ik op de site tegenkwam, met de crew van het vliegtuig. De twee dodelijk getroffen bemanningsleden moeten hier zijn begraven door de Duitsers, de overlevenden werden naar de vaste wal afgevoerd. Ik plaats de foto van de bemanning hier, tenslotte is mei de herdenking van de gevallenen van die oorlog.

Sloepenrace!

2009-05-29T11:17:00.003+02:00

Vorige week was de HT race, zoals ieder jaar, heel gezellig met al die roeibootjes die de tocht van Harlingen naar Terschelling ondernemen en in de haven eindigen. Dat gaat gepaard met het nodige welverdiende bier dat nog in de sloepen wordt opgedronken.
Onder het publiek op de kade was een jongetje van een jaar of 5, 6 dat gefascineerd toekeek.
"Ooit mag jij ook roeien," zei ik.
"Dat kan ik niet!"
"Waarom niet?"
"Ik lust geen bier!"

Moederdag

2009-05-11T14:56:00.002+02:00

Op z'n gezondst

2009-03-17T18:53:00.004+01:00

Veertig kilometer op de hometrainer, dat duurt een uur en twintig minuten, en een drie kwartier stevig wandelen per dag. Dat is dus 2 uur beweging. En het kost niet eens echt veel moeite, gewoon doortrappen en stappen. Waarom begint een mens daar dan niet eerder aan? En we eten veel sla en zo. Alcohol, daar talen we niet naar. Dat helpt natuurlijk ook wel. Nu ja, hoe dan ook, ben sinds de herfst al drie kledingmaten afgevallen en dat is mooi meegenomen :)

Tijdsbeeld?

2009-03-10T14:29:00.000+01:00

Overig nieuws:

* 'Blijf van politie-cao af'
* Defensiebonden willen snel cao akkoord tekenen
* BNP Paribas verwacht overname Fortis eind april
* 'Politie werft veel te weinig vrouwen'
* Organon verwisselt van eigenaar
* Postbodes TNT moeten flink inleveren
* Topman Unilever krijgt 1,7 miljoen voor meelopen
* Aholdtop levert in
* Winkelstraten steeds stiller
* Ondernemers steunen elkaar in crisistijd
* Meer vrijwilligers door financiële crisis
* Havenwerk is vaak onnodig veel te zwaar
* Ministers bespreken lagere btw en tekorten
* Winter lichtpunt voor kiepauto's
* Zes op de tien jongeren merken niets van recessie
* Hiswa trekt minder bezoekers
* Topman Goldman Sachs tegen banknationalisatie
* 'Nederlandse garanties banken relatief groot'
* Schuldbekentenis Madoff verwacht
* Werknemers DAF stemmen over sociaal plan
* 'Rabobank profiteerde van redding AIG'
* Fortis laat huidige aandeelhouders beslissen
* GroenLinks wil investeren in 'groene daken'
* Citroën roept 30.000 auto's terug
* Coalitie ziet voortgang in crisisoverleg
* VEB voorstander van nieuw akkoord Fortis
* Opel dreigt met sluiting fabrieken
* FNV pleit voor opleidingsfonds zelfstandigen
* Coalitie verder met crisisberaad
* Britse overheid neemt aandeel van 65 procent in Lloyd's
* Duurzaam ondernemen lijdt niet onder crisis
* AH waarschuwt voor met melamine besmette zoutjes
* Akkoord bereikt over Fortis
* ING-topman had bonussen liever niet betaald
* België dicht bij akkoord over verkoop Fortis
* Kredietcrisis kost goede doelen geld
* Amsterdamse beurs sluit onder 200 punten
* Woningcorporatie Servatius schorst directeur
* Taxibranche maakt terugval mee door crisis
* 'Oplossing crisis is nog ver weg'
* Werkloosheid VS naar 8,1 procent
* Van der Hoeven garant voor meer kredieten
* 'Besluit over overheidssteun Opel duurt nog weken'
* 'Wereld stort niet in bij lage AEX'
* FNV sleept Unilever voor de rechter
* Plasterk roept studenten op voorzichtig te lenen
* KLM wil consument lokken met lagere tarieven
* 'Bos niet verantwoordelijk voor bonussen bij ING'
* 'Economie EU krimpt met 2 procent'
* Pensioenfondsen vinden onderzoek Donner 'prima'

uit: Nu.nl

Een moordzaak in Amerika

2009-03-08T12:48:00.007+01:00

Ze verdween op een dag en werd later als skelet teruggevonden. In Orlando, Florida. Ze was twee toen ze verdween. Haar moeder werd een tijdje na haar verdwijning gearresteerd, zij zou de kleine Caylee Anthony hebben vermoord, maar er zijn geen getuigen en ze ontkent. Wel is er secundair bewijsmateriaal en daar zal ze dan wel op veroordeeld worden, vermoed ik. Triest berichtje in de krant.

In Amerika doen ze aan juryrechtspraak. Een onbevooroordeelde jury (die is nu dus niet meer te vinden denk ik) moet het gaan klaren en zeggen wat er moet gebeuren met de jonge moeder. Amerikanen kunnen opgeroepen worden voor jurydienst. Ze krijgen een bericht en moeten dan bellen en horen of ze aan de beurt zijn. Als dat zo is, moeten ze die dag vrijaf nemen, zich op een bepaalde tijd bij een bepaalde rechtbank melden, en dan krijgen ze pas te horen waar het precies over gaat. De rechter bepaalt de strafmaat. Technisch gesproken kan Casey de doodstraf krijgen. Ook als blijkt dat ze psychotisch was, bijvoorbeeld. Dat doet er niet zoveel toe, heb ik het idee. "We kunnen toch niet voor iedere arrestant gaan bekijken of ze wel of niet goed bij haar hoofd was, toen ze het misdrijf pleegde," zei iemand. Nou, dat lijkt me toch wel heel belangrijk.

Maar zover is het nog lang niet. Een verdachte is onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Dus wordt er aan beide kanten natuurlijk bewijsmateriaal verzameld. Pro en contra.
De openbare aanklager draagt dekentjes, hartvormige stickers en kleren aan, die bij het stoffelijk overschot zijn aangetroffen. Blijkbaar was de mond van het kind dichtgeplakt met tape. Even griezelen: het vlees was al van het skelet weggerot, want het gebeente lag in een vochtige grond, maar toch zat die tape nog op dr mond. Snap ik niet. Wil ik ook niet begrijpen allemaal. Ducktape heet dat spul trouwens en nu begrijp ik pas de woordspeling Ducktales. Maar dit terzijde. Wel goede kwaliteit.

Als er zoiets als een moord gebeurt, dan ben je geschokt, je wil een paar keer weten wat er aan de hand is en je gaat over tot de orde van de dag, zou je denken. Want, hoe erg ook, tot zover lijkt het niets bijzonders, die dingen gebeuren helaas wereldwijd. Maar toch is er een verschil met alle andere moorden. Want déze zaak is het onderwerp geworden van honderden weblogs in de VS, in Canada en daarbuiten. Misschien omdat de grootvader van het meisje dat omgebracht is, zelf als politieman gewerkt heeft? Of omdat de beoogde moordenares er leuk uit ziet? Omdat het mensen zijn uit de gigantische middenklasse van de US, en ze zich allemaal in het gezin herkennen? Hun religieuze opvattingen, hun morele blik, hun gevoel voor rechtvaardigheid, en vooral het idee dat de zaak door hen al webloggende kan worden opgelost, zorgt voor een immense hoeveelheid volgesnikte dialoogvenstertjes.

Met een fanatisme die je je niet voor kunt stellen, is, al vanaf ze vorig jaar zomer verdween, de halve internetpopulatie bezig de zaak op te lossen. Iedere ademtocht van moeder Casey Anthony, een ongehuwde vrouw van begin twintig, wordt breeduit op de blogs geanalyseerd. Als je het allemaal wilt lezen, ben je jaren bezig. Over álles wordt in meterslange, emotionele comments gediscussieerd: dat de arrestante nerveus glimlachte, dat ze hyperventileerde toen ze hoorde dat er een lijk was gevonden, dat ze van feesten hield, nee, een losbandig leven leidde, nee sterker, dat ze een slet was, nee nog erger, dat ze een monster is! "Ik zag het aan de manier waarop ze in de camera keek!" "Wat goed van je geobserveerd, Triest-door -treurigheid15, je hebt het in je. Je bent zo gevoelig."
En ik overdrijf niet! Je hebt echt een teiltje nodig, wil je er doorheen komen, maar lachen kun je wel. Al is dat niet de bedoeling, natuurlijk. Het ergst zijn de konkelaars, die het liefst op het weblog van iemand anders, hun collega's zwart maken, dat dan weer ontkennen, enzovoort enovoort enzovoort.

Een ware heksenjacht is inmiddels geopend, want ook de familie van de arrestante, die nu in voorarrest zit, wordt op het net hard aangepakt. Niks deugt er van die mensen, alles wordt gedaan om ze zwart te maken. Of ze worden juist hemelhoog geprezen door mensen die ze helemaal niet kennen. Er zijn dan ook twee kampen. Minimaal. Zo heb je de Cindy-haters (Cindy is de moeder van Casey) en die lui grijpen iedere gelegenheid aan om hun eigen ellendige ervaringen met moeders te ventileren, Lee-haters (Lee is de broer van Casey) weten zeker dat hij de vader van het vermoorde kind is. De fantasie gaat steeds verder. Iedereen die zelf een kind heeft, of er ooit een gezien heeft, is een expert op het gebied van opvoeding en Casey is helemaal niet goed opgevoed. Maar Lee dan, die is geen moordenaar toch? Jawel, die heeft meegeholpen. Dat is de vader van het kind! De sentimenten laaien hoog op. Het kleine vermoorde meisje krijgt de onofficiële status van heilige, waarvoor kaarsjes worden opgebrand. “Nu jij in mijn leven bent, heeft mijn leven weer zin.” De leegte van het Amerikaanse achterland in economische crisistijd doemt voor je ogen op. Je wil het niet weten allemaal.

Misschien zit er tussen al die veronderstellingen toch wel een bron van waarheid. Maar die wordt totaal dichtgesneeuwd. Ruzies om wie de meest gevoelige woorden weet te verzinnen, worden in de commentaarvenstertjes met ellenlange slecht gespelde hoofdletterzinnen uitgevochten. En intussen worden de virtuele galgen alvalst klaargezet. Bij ieder nieuw feitje barsten de bloggers massaal uit in hun zo langzamerhand ranzige haat tegen moeder Casey. En Casey’s moeder Cindy deugt ook niet, natuurlijk. Of juist wel. Een heilige is ze! Zelfs de overgrootmoeder van het vermoorde kind wordt er nu al dan niet nog in leven bijgehaald om te vertellen dat het allemaal de schuld is van, ja van wie eigenlijk? Van lieverlee valt men in herhaling. Alles is al gezegd, maar moet dan nog maar eens door de molen.

Maar ook Nancy Grace, een talkshowhost die zich in de zaak heeft vastgebeten en niet bepaald zachtzinnige uitspraken doet, moet het ontgelden. Bij gebrek aan nieuwe feiten, het houdt een keertje op nietwaar, verplaatsen sommige bloggers nu hun frustraties richting haar. Zo christelijk en met god dwepend als ze zijn, krijsen ze onomwonden om Nancy’s bloed. Zelf worden ze niet erkend als journalisten en dat steekt enorm. Nancy Grace heeft een tweeling gekregen en moest daarom tijdelijk stoppen met werken. Zelfs dat is een gegeven om tegen haar te gebruiken. Een medewerker van Nancy Grace pleegde zelfmoord, hoppa, dat is ook haar schuld. Er werd serieus geopperd dat ze achter de tralies moet. Een blogger die ook schreef over het onderwerp, Sean geheten, en die op 25 jarige leeftijd stierf aan kanker, wordt nog even een schop nagegeven door een andere blogger. Want hij schreef rotzooi! Haat en nijd.

De hele zaak hang dus van speculaties en horen en zeggen aan elkaar, en van de documenten, die door de overheid blijkbaar als confetti over de hongerige zaak-verslaafden wordt uitgestrooid. Waarom toch al die aandacht voor deze enkele zaak? Er verdwijnen jaarlijks immers duizenden kinderen in dat immense land, er worden honderden kinderen vermoord. Wereldwijd wil je het niet eens weten. Maar dit meisje, blank natuurlijk want anders zou het niet boeien, laat ze niet los.

Het begon al vrij snel hysterische vormen aan te nemen. Google het er maar eens op na, er wordt al sinds de zomer raak gespeculeerd, gefantaseerd, geoordeeld en gepsychologeerd. Bestaat de nanny die Casey blijkbaar in haar verhoren ter sprake bracht, nu wel of niet? Er is wel iemand met die naam, Zenaida of zoiets, dus is die nu belaagd door fotografen en journalisten en nu wil ze een andere naam aannemen om hier van af te komen. En dat kost dan weer geld. I’ll sue you! Nog meer voer voor de uitgehonderde bloggers en blogcommentatoren, meestal alleenstaande vrouwen van boven de vijftig met treurige aliassen als ‘I know how to suffer’ die doen vermoeden dat het verdriet met veel tenaladies en Sheridans gestopt moet worden.

De gekte gaat steeds verder. Er worden al een soort barbiepoppen gemaakt van Casey, die er trouwens best wel mag wezen, een leuke meid. Ik heb ergens bij een bevriende blogger, die helaas ook al helemaal in de gekte is meegegaan, gesuggereerd dat ze die pop vast als voodoo doll gaan gebruiken.
De speurneuzen die zelf geen weblog hebben, dragen enthousiast de vruchten van hun speurwerk aan en melden fier dat ze verwachten dat de openbare aanklager hun belangrijke materiaal goed zal doorlezen en er zijn voordeel mee zal doen. Iedere internetter is op deze manier detective geworden, in zijn (of meestal: haar)eigen krappe denkcirkeltje. Zij hebben zichzelf helemaal ontdekt, wentelen zich in het ongeluk van de betrokkenen en ontluiken als plastic rozen. Ook onbezoldigde therapisten duiken nu op om iedere treurwilg met raad en daad bij te staan.

Maar het meisje dat in de zomer van 2008 verdween, heeft er helaas niets meer aan. En zij zal op deze manier ook niet rusten in vrede. Vrees ik. Verrek, dit is dus de zoveelste posting over die zaak... Tijd voor tena.

Stukje geschiedenis op de vroege zondagochtend

2009-02-22T10:33:00.008+01:00

In 1312 trouwde Wolfert II met Aleid van Henegouwen, dochter van Jan II van Avesnes. In 1308 hadden de heer van Veere en de graaf van Holland, Willem III van Holland die in 1304 zijn vader was opgevolgd, zich verzoend, wat met dit huwelijk bezegeld werd.

Jan II van Avesnes (mogelijk Valenciennes of Bergen, ca. 1248 - Valenciennes, 22 augustus 1304) was als Jan I graaf van Henegouwen van 1280 tot 1304 en als Jan II graaf van Holland en Zeeland van 1299 tot 1304.

Jan was de oudste zoon van Jan van Avesnes (zoon van Margaretha van Constantinopel) en Aleid van Holland (dochter van graaf Floris IV). In februari 1280 volgde hij in Henegouwen zijn grootmoeder Margaretha van Constantinopel op, die aan haar zoon uit haar tweede huwelijk, Gwijde van Dampierre, reeds in 1278 Vlaanderen had afgestaan.

Jan I hervatte de strijd van de Avesnes met de Dampierres om Rijks-Vlaanderen. In 1295 zocht hij toenadering bij de Franse koning Filips IV, die zich van Gwijde van Dampierre afwendde. Ook bemiddelde hij bij de Franse koning ten voordele van zijn neef Floris V van Holland, die om het bezit van Zeeland met het graafschap Vlaanderen in conflict was.

Toen op 1 augustus 1299 Wolfert I van Borselen, de pro-Engelse regent van Holland, werd vermoord, riepen Dordrecht en de andere steden van Holland Jean d'Avesnes te hulp. Hij nam de regering in handen, en werd op 27 oktober officieel door de vijftienjarige graaf Jan I van Holland tot "ruwaard" benoemd voor de duur van vijf jaar. Twee weken later stierf de jonge graaf. Jan van Avesnes, die diens naaste mannelijke erfgenaam was, werd na diens dood in 1299 graaf van Holland. Voortaan was Holland in een personele unie met Henegouwen verenigd.

De Duitse koning Albrecht I meende zich met de opvolging te moeten bemoeien en ging daarvoor naar Nijmegen, maar toen daar een Hollands leger naderde, zette hij zich op sienen peerde ende reet te lande, al dat hi mochte.

In 1300/1301 wist Jan van Avesnes de Franse successen in Vlaanderen uit te buiten om zijn positie te consolideren: hij versloeg de Zeeuwse opstandelingen en maakte zijn broer Gwijde van Avesnes (gestorven in 1317) tot bisschop van Utrecht in 1301.

Na de geslaagde Vlaamse opstand van 1302 (Guldensporenslag) brak voor het huis van Avesnes een kritieke periode aan: in 1303 openden de Vlamingen het offensief in Henegouwen en in Zeeland, gesteund door de vele ontevredenen aldaar. In maart 1304 brachten zij onder Gwijde van Namen op Duiveland een nederlaag toe aan Jans zoon, Willem. Bisschop Gwijde van Utrecht werd gevangengenomen en in Utrecht volgde een anti-Hollandse reactie. Holland en Zeeland zelf vielen grotendeels in handen van Gwijde van Namen of van Jan II van Brabant, die zich bij de aanvallers had gevoegd.

Diezelfde zomer keerden de kansen. Op 11 augustus werd Gwijde van Namen definitief verslagen in de Slag bij Zierikzee door een Hollands-Franse vloot onder leiding van Reinier Grimaldi. Toen Jan I van Avesnes overleed (1304?), was zijn gezag in Holland en Zeeland vrijwel geheel hersteld.

Jan I van Avesnes (Luxemburg, 1 mei 1218 - Valenciennes, 24 december 1257) was Graaf van Henegouwen van 1250 tot 1257.

Hij was de oudste zoon van Margaretha van Vlaanderen en Burchard van Avesnes. Hij was getrouwd met Aleid van Holland. Dit huwelijk moet vooral gezien worden als een politiek strategisch huwelijk. Na het ongeldigverklaarde huwelijk van zijn vader was zijn moeder opnieuw getrouwd met Willem II van Dampierre. Dit huwelijk had ook nakomelingen. Om sterker te staan tegenover Vlaanderen waar de andere kinderen van zijn moeder de macht hadden in de Vlaams-Henegouwse Successieoorlog, zocht hij medestanders in zijn strijd tegen Vlaanderen. Hij vond deze in de graaf van Holland.

Uit het huwelijk met Aleid van Holland werden zeven kinderen geboren:

Jan II van Avesnes, graaf van Henegouwen (1237-1304)
Boudewijn (leefde nog in 1299)
Johanna, abdis van de abdij van Flines (overleden 1304)
Bouchard, bisschop van Metz (1251-1296)
Gwijde, bisschop van Utrecht (1253-1317)
Willem, bisschop van Cambrai (1254-1296)
Floris, stadhouder van Zeeland en prins van het Vorstendom Achea (1255-1297).

Jan kreeg nog een achtste kind Margaretha van Avesnes bij een onbekende vrouw.

Margaretha II van Constantinopel (?, juli/augustus 1202 - Dowaai, 10 februari 1280) was gravin van Vlaanderen van 1244 tot 1278 en gravin van Henegouwen van 1244 tot 1280. Zij was de tweede dochter van graaf Boudewijn IX van Vlaanderen en Henegouwen (VI), en Maria van Champagne. Haar vader werd in mei 1204 ook keizer van Constantinopel. Zij stierf in de abdij van Flines (Dowaai).

Na het overlijden van haar moeder (1204) en het verdwijnen van haar vader (april 1205) liet de Franse koning Filips Augustus haar met haar zuster Johanna in 1208 naar het hof in Parijs overbrengen om haar te onttrekken aan anti-Franse invloeden in Vlaanderen. Bij haar terugkeer in 1212 werd Margaretha toevertrouwd aan de Henegouwse ridder Burchard van Avesnes, met wie zij in 1215 op tienjarige leeftijd trouwde. Burchard van Avesnes (1182 - 1244) was een ridder uit het graafschap Henegouwen. Hij was een zoon van Jacob van Avesnes en van Adela van Guise. Burchard is vooral bekend door zijn huwelijk met Margaretha van Constantinopel, de latere gravin van Vlaanderen. Later bleek echter dat Burchard reeds een religieuze wijding had op het moment dat hij huwde met Margaretha. Door die huwelijksbeletselen van Burchard zal Margaretha's zus Johanna bij de paus gaan klagen. Deze zal uiteindelijk het huwelijk tussen Burchard van Avesnes en Margaretha ongeldig verklaren. Aangezien Burchard en Margaretha dit huwelijksverbod aanvankelijk negeren, zal Burchard omstreeks de jaren 1220 gedurende een periode gevangen genomen worden door Johanna van Constantinopel.

De nakomelingen van Margaretha en Burchard zijn bekend als het Huis van Avesnes. Margaretha en Burchard hadden volgende kinderen:

Jan van Avesnes
Boudewijn (1219-1295), gehuwd met Felicitas van Coucy, dochter van Thomas van Coucy-Vervins.

De nakomelingen van Burchard zouden decennia lang strijd leveren om de erfenis van hun moeder Margaretha met de kinderen uit het tweede huwelijk van Margaretha.

Na een klacht van gravin Johanna verklaarde paus Innocentius III het huwelijk ongeldig (Vierde Lateraans Concilie, 1215), dit op grond van het feit dat Burchard subdiaken was gewijd en dus tot de geestelijke stand behoorde. Maar de echtgenoten scheidden voorlopig niet. Pas in 1222 verliet Margareta haar echtgenoot en trouwde in het najaar van 1223 met Willem van Dampierre, een ridder uit de Champagnestreek en een zoon van Gwijde II van Dampierre en van Mathildis I van Bourbon, bij wie zij volgende kinderen had:

Vlaams-Henegouwse Successieoorlog

Toen Margareta haar kinderloze zuster Johanna in 1244 opvolgde als gravin van Vlaanderen en Henegouwen, brak een strijd los tussen de kinderen uit Margaretha's beide huwelijken, de Avesnes en de Dampierres, de Vlaams-Henegouwse Successieoorlog. De Franse koning, in 1246 met de arbitrage belast, wees Vlaanderen toe aan haar zoon Gwijde van Dampierre en Henegouwen aan haar zoon Jan van Avesnes, feitelijk later haar kleinzoon Jan I van Avesnes. Niettemin bleef de vete tussen de beide huizen voortwoeden, zelfs tot in de volgende eeuw. Margaretha zelf stond heel de tijd aan de zijde van de "Vlaamse" Dampierres. De "Henegouwse" Avesnes verbonden zich door het huwelijk van Jan van Avesnes met Aleid van Holland met de Hollandse graven, die ongedaan wilden maken dat zij voor Zeeland leenhulde verschuldigd waren aan Vlaanderen. Zij betwistten ook het bezit door de Dampierres van Rijks-Vlaanderen.

De Franse koning maakte van deze scheidsrechterlijke uitspraak gebruik om zijn positie te versterken:

- hij brak de macht van Vlaanderen-Henegouwen

- hij bezorgde Vlaanderen een vijand in de flank, aangezien de Avesnes zich niet bij de uitspraak neerlegden, dit op grond van het feit dat koning Lodewijk IX van Frankrijk (de Heilige) beslist had over gebieden waarover hij geen leenheer was (Rijks-Vlaanderen in tegenstelling tot Kroon-Vlaanderen).

Op 29 december 1278 deed Margaretha in Vlaanderen troonsafstand ten gunste van haar zoon Gwijde van Dampierre. In Henegouwen bleef zij zelf aan de macht tot aan haar dood: zij werd er opgevolgd door haar kleinzoon Jan II van Avesnes. Door het huwelijk van haar zoon Jan van Avesnes met Aleid van Holland werden Henegouwen, Holland en Zeeland in 1299 (in personele unie) verenigd.

Margaretha II van Vlaanderen overleed te Gent op 10 februari 1280. Geheel volgens haar laatste wilsbeschikkingen werd haar lichaam bijgezet in de door haar gestichte abdij van Flines.

Maria van Champagne (?, 1174 - Akko, 9 augustus 1204) was een dochter van Hendrik I van Champagne en van Maria, dochter van Lodewijk VII. In 1186 trouwde zij met Boudewijn IX van Vlaanderen, en werd de moeder van:

In 1194 legde zij samen met haar man in Brugge de kruisvaardersgelofte af. Boudewijn verliet in 1202 zijn graafschap om zich aan te sluiten bij de vierde kruistocht (1202-1204), die onder impuls van Venetië niet het Heilige Land, maar Constantinopel als doel had. Tijdens zijn afwezigheid nam zijn echtgenote het regentschap in Vlaanderen en Henegouwen waar. Boudewijn werd in 1204 keizer van Constantinopel. Maria reisde dat jaar haar echtgenoot achterna, maar overleed onderweg in Akko.

Hendrik I van Champagne (?, 1126 - Vitry-en-Perthois, 16 maart 1181), bijg.de Vrijgevige, was de oudste zoon van Theobald IV van Blois en Mathildis van Sponheim-Karinthië. Bij de verdeling van Blois-Champagne in 1152, kreeg Hendrik Champagne-Troyes,maar ook Bar, Nevers en Rethel hoorden tot zijn leen. Hendrik voerde veel strijd tegen zijn broers, vazallen en leenheren om bezittings- en rechtsverhoudingen en met Vlaanderen om het regentschap over zijn neef.

Hendrik was gehuwd met Maria van Frankrijk (1145-1198), dochter van Lodewijk VII, en werd vader van:

Scholastica (-1229), gehuwd met graaf Willem IV van Mâcon (-1224)
Maria (1174-1204), gehuwd met graaf Boudewijn IX van Vlaanderen (1171-1205)
Theobald III van Champagne (1174-1201)
Hendrik (1166-1197).

Theobald IV van Blois (?, 1090 - Lagny-sur-Marne, 10 januari 1152), bijg. de Grote, was de tweede zoon van Stefanus II van Blois en van Adela van Engeland. In 1102 volgde hij zijn vader op als graaf van Blois, Châteaudun, Chartres, Sancerre, Provins en Meaux, en in 1125 zijn oom Hugo als graaf van Champagne. Zijn moeder Adela regeerde tot 1109 voor haar zoon en zij oefende een grote invloed uit tot zij in 1122 in het klooster trad. Om de onafhankelijkheid van zijn graafschap te garanderen, steunde hij op zijn oom, koning Hendrik I van Engeland, maar in zijn poging om hem op te volgen, stootte hij op zijn broer Steven. Theobald richtte zich vervolgens op de uitbouw van zijn positie in Oost-Frankrijk. Hij was bevriend met Bernard van Clairvaux en was zeer vrijgevig voor de Kerk. Theobald was zich bewust van het belang van de internationale handel en bevorderde de beurzen in Champagne, dat stilaan het zwaartepunt van zijn vorstendom werd.

Theobald was in 1123 gehuwd met Mathildis, dochter van graaf Engelbert van Karinthië (-1061), en werd vader van:

Maria, in 1145 gehuwd met Odo II van Bourgondië (-1162)
Agnes, in 1155 gehuwd met graaf Reinout II van Bar (-1170)
Adelheid (1145-1206), in 1160 gehuwd met Lodewijk VII van Frankrijk (1120-1180)
Elisabeth, gehuwd met hertog Rogier III van Apulië (1118-1148) en met Willem IV van Montmiral
Willem (-1202), bisschop van Chartres, aartsbisschop van Reims en van Sens,
Hendrik I van Champagne (1126-1181)

· Mathildis (-1184), gehuwd met graaf Rotrud IV van Perche (-1191)

· Stefanus I (1130-1191), graaf van Sancerre

· Margaretha, non in Fontevrault

· Hugo, abt van Cîteaux

· Theobald V (-1191).

Stefanus II Hendrik van Blois (?, 1045 - Ramla, 19 mei 1102) was graaf van Blois, Chartres, Dunois en Meaux, en was een van de leiders van de Eerste kruistocht.

Hij trouwde in 1080 met Adela van Normandië, een zus van Robert van Normandië en dochter van Willem de Veroveraar. Met Robert trok hij ook op kruistocht. Tijdens deze tocht schreef hij enthousiaste brieven terug aan zijn vrouw over al zijn belevenissen. Hij maakte echter zijn tocht niet af, hij kwam tot het Beleg van Antiochië daar kon er lang geen doorgang worden gevonden, en Stefan was bang om van de honger om het leven te komen en keerde terug naar huis. Thuis kreeg hij verwijten dat hij zijn kruisvaart niet vervuld had, en als hij in 1100 de kans krijgt om met de Kruisvaart van 1101 mee te kunnen, staat zijn vrouw Adela erop dat hij meegaat. Deze kleine kruistocht wordt een fiasco en Stefan weet na zijn nederlaag bij Mersivan via Tarsus naar Antiochië te vluchten, in februari 1102 komt hij met de overblijfselen van de kruisvaarders aan in Jeruzalem. Hij besluit niet naar huis te keren, maar zijn diensten aan te bieden aan Boudewijn de koning van Jeruzalem. Enkele maanden later neemt hij deel aan de Slag bij Ramla, tijdens een charge in een van de kasteel torens te Ramala, wordt Stefanus neergespietst door een egyptische soldaat op 19 mei.

Eén van zijn zoons, ook genaamd Stefanus van Blois, werd koning van Engeland. Andere kinderen waren:

Hendrik (100-1171), bisschop van Winchester,
Odo
Mathildis (-1120), in 1115 gehuwd met Rihard van Avranches, graaf van Chester,
Adela, in 1112 gehuwd met Miles van Montlhery, burggraaf van Troyes (-1118),
Eleonora, gehuwd met graaf Roland I van Vermandois (-1152)
Agnes, gehuwd met Hugo III van Puiset (-1132)
Theobald IV (-1152)
Willem I van Sully
Alice, gehuwd met Reinout III van Joigny.

Theobald III van Blois (1010 - 29/30 september 1089) was een zoon van Odo II van Blois uit diens tweede huwelijk met Irmgard van Auvergne. Na de verdeling van het graafschap in 1037, werd Theobald graaf van Blois-Chartres en van Dunois. Zijn gebied behelsde Meaux, Sancerre, Châteaudun, Beauvais, Tours, Sens, maar hij verloor Sens en Beauvais aan de kroon en Tours aan Anjou. Theobald zocht daarop steun bij keizer Hendrik III en bezette in 1048 Champagne, bij het overlijden van zijn broer, om in 1053 na veel strijd met zijn neven definitief de kroondomeinen in te palmen. Theobald zocht daarop weer toenadering tot de koning van Frankrijk en steunde hem in diens strijd tegen Normandië-Engeland. Theobald was in zijn tijd de machtigste kroonvazal en een typisch vertegenwoordiger van het opkomende ridderschap.

Hij was gehuwd met:

Garsende (-1048), dochter van graaf Herbert I van Maine,
Adelheid, dochter van graaf Rudolf IV van Vexin-Valois-Amiens, erfgename van het graafschap Bar-sur-Aube,

en werd vader van:

Stephanus II (1046-1102)
Odo IV van Champagne (-1097)
Filips, bisschop van Chalon-sur-Marne,
Hugo I van Champagne (-1126).

Odo II van Blois (?, 990 - Bar, 15 november 1037) was de tweede zoon van Odo I van Blois en Bertha van Bourgondië. Tot in 1023 onderhield Odo goede betrekkingen met Robert II van Frankrijk, die hem de titel van paltsgraaf had toegekend. Hij diende strijd te leveren tegen Fulco III van Anjou, die Tours wilde veroveren en leed in 1016 een zware nederlaag in Pontlevoy. In 1015 had hij al Beauvais opgegeven voor het geografisch beter gelegen Sancerre. Wanneer hij in 1023 de graafschappen Troyes, Meaux en Châlons erft van zijn neef Steven, verslechteren de betrekkingen met Robert II van Frankrijk. Odo moet daarop wel een akkoord met Hendrik II aanvaarden over de zeggenschap over Reims. Met Duits koning Koenraad II trad hij in een machtsstrijd over Bourgondië. Koenraad II had zich meester gemaakt van Bourgondië, terwijl Odo vond dat Bourgondië hem toekwam, als naaste verwant van de overleden Rudolf III van Bourgondië. Odo trok naar Aken en nam Bar-le-Duc in, maar stootte op een leger van Gozelo I van Verdun en sneuvelde in de daaropvolgende slag van Bar.

Odo was gehuwd met:

Margaretha (985-1005), dochter van Richard I van Normandië,
Irmgard (990-1040), dochter van Robert I van Auvergne,
Mathildis, dochter van Richard II van Normandië

en werd vader van:

Theobald III van Blois (1010-1089)
Steven II van Champagne (1015-1048)
Bertha (-1085), in 1027 gehuwd met Alan III van Bretagne (996-1040) en in 1046 met Hugo IV van Maine (-1051).

Odo I van Blois (950-995) was de jongste zoon van Theobald I van Blois en Lutgardis van Vermandois. Odo erfde van moederszijde het graafschap Omois, de abdij Sint-Médard-de-Soissons en het graafschap Reims. Samen met zijn neef Heribert van Troyes, steunde hij de veroveringspolitiek van Lotharius van Frankrijk in Lotharingen en nam hij graaf Godfried van Verdun gevangen. In 990 maakte Odo het graafschap Dreux afhandig van de nieuwe koning Hugo Capet. Zijn weduwe, Bertha, dochter van Koenraad van Bourgondië, huwde na zijn dood met koning Robert II van Frankrijk.

Odo was vader van:

Theobald II (985-1004)
Odo II (990-1037)
Diederik
Agnes, gehuwd met Godfried II van Thouars.

Theobald I van Blois, bijg. de Bedrieger, (-16 januari 975) was een zoon van burggraaf Theobald de Oude van Tours en van Richildis van Bourges. Hij volgde in 940 zijn vader op als burggraaf van Tours en steunde zijn leenheer Hugo de Grote tegen Lodewijk IV van Frankrijk. Door zijn huwelijkspolitiek kreeg hij zicht op een deel van de erfenis van Herbert II van Vermandois, evenals de controle op het noorden van Bretagne en het graafschap Rennes. In het machtsvacuüm na de dood van Hugo de Grote, verwierf hij het graafschappen Chartres en Châteaudun en noemde hij zich graaf. Na zijn nederlaag in 962 tegen Richard I van Rouen, een schoonbroer van Hugo Capet, koos hij partij voor Lotharius van Frankrijk. Theobald geldt als grondlegger voor de macht van Blois-Champagne.

Theobald was gehuwd met Lutgardis van Vermandois, dochter van Herbert II van Vermandois, en weduwe van Willem I van Normandië, en werd vader van:

Theobald ((945-962)
Hugo (-985), aartsbisschop van Bourges
Emma (950-1003), gehuwd met Willem IV van Aquitanië (-993)
Odo I (950-996)
Hildegard,gehuwd met graaf Burchard I van Montmorency.

Theobald de Oude (890-943) geldt als de stamvader der Theobalders. Hij werd burggraaf en graaf van Blois en van Tours. Hij was gehuwd met Richildis, dochter van Hugo van Bourges, die na zijn dood hertrouwde met Roger van Maine. Theobald werd de vader van:

Theobald
Richard, aartsbisschop van Bourges.

bron: oa Wikipedia

Sneeuw!

2009-02-10T09:30:00.002+01:00

Het heeft vannacht hard gewaaid en nu ligt er een behoorlijke laag sneeuw. Het sneeuwt nog steeds. Het lijkt verdorie wel winter!

Minister geeft toestemming: Herten worden afgemaakt

2009-02-09T12:05:00.004+01:00

- De illegaal op Terschelling uitgezette edelherten mogen worden gedood. Minister Gerda Verburg van Landbouw heeft daar maandag toestemming voor gegeven.

Volgens de minister is de kans op een succesvolle afronding van de verdovingsactie te klein en is er geen andere oplossing dan afschieten.

De afgelopen twee weken heeft een team van deskundigen op het eiland geprobeerd de herten te vangen met behulp van verdovingspijlen. Eén hert werd daarmee gevangen. bron: Nu.nl Volgens het Journaal zouden de herten een gevaar voor de verkeersveiligheid opleveren en is dat de reden dat ze er aan moeten.

Nou lekker dan. Zwangere herten doodschieten. Er zijn vast wel gegadigden voor. Het houdt de gemoederen wel bezig.

Liedjes van het Liedgenootschap

2009-02-05T16:14:00.004+01:00

Op mijn oude blog vond ik een reactie van dik een jaar terug en een link. Die link leidt naar een website met zeemansliedjes.

Wandeling bij min zoveel en harde wind

2009-02-01T16:55:00.008+01:00

Beetje koud, dat wel. Een frisse neus gehaald bij de Wierschuur.

Een vriendendienst (kort verhaal)

2009-01-19T10:30:00.003+01:00

Het zenuwslopende van huurmoordenaar zijn, is dat je je nergens veilig waant. Dat was aanvankelijk ook de reden dat ik er van afzag toen me werd gevraagd de dood van mijn petekind te wreken. Ik zei iets in de trant van: “Dan heb ik geen rustig leven meer, Suus.” Waarop mijn verdrietige vriendin, een aan huis gebonden reumapatiënte, zei: “Dat is dan jammer, maar dat hebben we nu dus ook niet meer.” En ze had gelijk. Dus voilà.
Anton de Vijver heette de klootzak die haar kleindochter Lies om zeep hielp door met zijn zatte hersens te hard te rijden en haar te scheppen. Ze was achttien. De hufter.

Daar stond ik dan op de kade van North Shields. Voorjaar in Noord-Engeland, maar bitter koud. En guur. De overtocht met de King of Scandinavia was op zijn minst nogal “bumpy”geweest, zoals de Thaise ober aan het ontbijt als excuus had opgevoerd voor de vele lege plaatsen in het scheepsrestaurant. Ik heb trouwens wel heerlijk gegeten, want dat heb ik uit mijn jeugd meegekregen, dat je in ieder geval goed moet eten, wat er ook gebeurt. Kan mij zo’n windkracht acht schelen.
Ik had op dat moment nog geen plan hoe ik Anton naar de andere wereld zou helpen. Het enige dat ik wist, was dat hij in een Schots kustplaatsje was gaan wonen nadat die idioot van een rechter hem had vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Hij had nota bene bekend, maar was daar later op terug gekomen!
“Ik acht het onvoldoende bewezen,” zei die rechter. Nou ja!
Dondert allemaal niet meer.

Ik was er. Ik schutterde door de douane, een Nederlandse vrouw van in de zeventig (Ik ben op de dag af zo oud als koningin Beatrix! Mijn ouders hebben me daarom Wilhelmina laten dopen. Ze gingen er vanuit dat het prinsesje ook zo zou heten. Dit terzijde, natuurlijk.) Ik liet twee keer mijn paspoort vallen. Een stevige tante met ietwat overgewicht en beperkte kennis van de Engelse taal, met een sleets reistasje op weg naar een oude vriendin in Scarborough. Dat was tenminste mijn dekmantel, zeg maar. Ik ging natuurlijk helemaal niet naar Scarborough, al had ik daar wel treintickets voor besteld en laten opsturen. Alibi. Die Engelse vriendin bestond wel en was helemaal op de hoogte. Janet zou, indien nodig, de politie ervan verzekeren dat ik bij haar was ten tijde van het verscheiden van Anton. We hadden echt aan alles gedacht. Behalve dan aan een moordwapen. Dat werd iets van improviseren.

Ik liet me met een taxi naar Newcastle rijden en daar overnachtte ik als Wilma Stubbs in het Thistle hotel, zo’n vergane glorie toestand, maar wel pal tegenover het station. Ze vroegen niet naar enige identificatie. Drie nachten verbleef in het hotel voor ik me op de trein naar Schotland waagde. Ik ging nu anoniem door het leven, als een stugge Noord Engelse met een nylon hoofddoekje omgeknoopt. Gelukkig ben ik goed in het nadoen van accenten. Ik geloof niet dat iemand door had dat ik helemaal geen Engelse ben. Niet dat het veel uitmaakte, want ik viel totaal niet op. Ik nam als eerste plaats in de coupé van het Scotsrail-treinstel en keek nauwelijks naar mijn medepassagiers, die binnendruppelden en zich over de stoelen verspreidden. Het werd behoorlijk druk, maar daar was ik op voorbereid. Zodra er iemand tegenover me ging zitten, een man van een jaar of veertig, dook ik in een Womans Own, een verschrikkelijk truttig blaadje waar ik bijkans van in slaap viel. Helaas was mijn metgezel een Prater.
“Good reading?” vroeg hij met zo’n blije glimlach die niet veel goeds voorspelde.
“Jolly good,” mompelde ik en ik las stug verder. Het kostte me niet veel moeite een stuk chagrijn te verbeelden á la Ena Sharples, u weet wel, dat ouwe sekreet uit Cornonation Street, maar dat schrok die sukkel niet af. Hij begon over zijn tenen. Ik bedoel, zijn ténen! Hé, man, shut up, dacht ik. Ik ben op weg naar een moord!
En daarmee kwam het morele aspect van de onderneming om de hoek kijken. Terwijl die kerel maar dooremmerde over zijn voetproblemen, hij had schimmel en ingegroeide nagels en weet ik wat niet meer allemaal, begon ik me af te vragen of het ethisch wel verantwoord was om het recht in eigen hand te nemen.
“And it is so unpleasant to walk,” klaagde de zeikerd verder. We naderden het eerste station, Metro heette het daar, een groot winkelcentrum geloof ik. Er stapten heel wat treurige types uit en de trein ging veel leger verder, maar die kerel tegenover me zat er nog steeds en hij vertrouwde me toe dat hij naar Gretna ging om zijn kinderen te bezoeken. Dat was nog een aardig eindje, en dus begon ik aan een kruiswoordpuzzel. Ik verloor mijn geduld met die vent.
“Why don’t you have them amputated?” opperde ik na zijn zoveelste klacht richting voeten. Kortom, die reis was een bezoeking. Pas toen die man eindelijk was uitgestapt, een hele klus met zijn zere poten, ontspande ik een beetje.
De trein was nu vrijwel leeg. Buiten het grauwe desolate landschap van Zuid Schotland. Het werd alweer donker voor het echt licht was geweest.
Na een oponthoud van een uur, er stonden tachtig koeien op de rails en die moesten er eerst weer afgejaagd worden, arriveerden we laat in de middag dan eindelijk in het kustplaatsje Troon. En hier woonde Anton de Vijver dus.

Troon is verschrikkelijk. Ik zal er geen woorden aan vuil maken.

Omdat ik zo had ingeschat dat er midden in de winter in een kustplaats wel onderdak te vinden zou zijn, had ik van te voren geen accommodatie geboekt. Het viel nog tegen, maar met de hulp van een taxichauffeur van mijn leeftijd en dus van het fatsoenlijke soort want de oorlog meegemaakt, belandde ik binnen het uur in het Anchorage Hotel met een uitermate gezellige pub, dat was wel een verrassing in al die nattige grauwigheid buiten. Ik maakte de eigenaar wijs dat ik de volgende dag met de ferry naar Ierland wilde. Hij vond het heel sportief van me, op mijn leeftijd en helemaal alleen. Vervolgens at ik haggis, dat beruchte Schotse gerecht gekookt in een schapenmaag, want dat wilde ik wel eens proberen en ik was er nu toch, maar daar was niks aan, gewoon gehakt zonder zout en peper. Na de maaltijd, tea geheten, zei ik tegen de eigenaar dat ik even een ommetje ging maken.

Snertweer. Ik rilde in mijn te dunne regenjas, een onopvallend modelletje in beige. Dondert niet. Ik had thuis op de pc via Google Earth een handige kaart van Troon gevonden en uitgeprint en al dolende stond ik ineens voor het huis van Anton de Vijver.

Hoe ik achter zijn adres was gekomen, wil ik nog wel even vermelden. Mensen zijn zo slordig soms. Hij wilde na die schandalige uitspraak van de rechter die voor hem zo gunstig had uitgepakt, uit Nederland verdwijnen, maar hij wenste wel zijn tijdschriftenabonnementen te blijven aanhouden. Het is echt niet zo moeilijk om achter dat soort gegevens te komen. De zoon van Suus werkt in de tijdschriftenwereld en die had het zo gevonden.

Zijn naam stond niet op de deur van het huis met uitzicht op een lullig strandje met stinkend zeewier. Wel de naam van de vrouw met wie hij iets had en bij wie hij was ingetrokken, dat wist ik dankzij de zoon van Suus, dus ik zat goed.
Ik probeerde naar binnen te kijken, maar die Schotten hebben ’s avonds de gordijnen dicht. Er brandde wel licht.

Anton de Vijver was in Nederland werkzaam als vertegenwoordiger in draaibanken. Ja, zoiets verzin je niet. Hij was altijd onder weg en al vaak beboet voor rijden onder invloed, een alcoholist dus, maar zijn rijbewijs was slechts één keer ingenomen.
Ik hoorde hem lachen. In het oranje licht van de straatlantaarns zag ik dat hij een onverzorgd voortuintje had. Er groeide onkruid, dat ik herkende en daar zat ook wat dolle kervel bij. Je moet echt wel wat van planten weten als je dolle kervel bij dat licht van gewone kervel kunt onderscheiden. Dat wel. Ik stond er over heen gebogen, toen ik iets anders zag staan. Lelietjes van Dalen. Honderden. Veel mensen weten het niet, maar dat is een echte gifplant.
Ik plukte snel een mooi grote bos, verscheurde de bloemen tot kleine stukjes en keek om me heen. Niemand te zien, er waaide een krant over het trottoir maar verder bewoog er niets.
Ik liep naar de achterdeur en opende die voorzichtig.
Er stond iets op het vuur in de kleine keuken. Een grote pan. Het rook naar groentensoep.

Ik sloop naar binnen, een hond model sukkel lag me vriendelijk aan te kijken vanuit zijn mand onder de tafel. Als die hond zou aanslaan, was ik erbij, dus aaide ik het beestje.
Ik wilde de Lelietjes van Dalen eenvoudigweg in de soep kieperen, maar op dat moment hoorde ik die vrouw zingen. Margaret heette ze. Zij zou ongetwijfeld van dezelfde soep eten als Anton. Ik kon het niet maken. Waarom had Suus haar zoon eigenlijk niet gevraagd dit te doen? Waarschijnlijk had ze dat wel gedaan, maar durfde die lafbek niet.
Met spijt deponeerde ik de bladen, stengels en klokjes in de afvalbak, die net iets te veel lawaai maakte. Ze hadden het gehoord.

“What was that? Anton?”
“I’ll take a look.”

Ik wachtte niet en rende de achterdeur uit, om me achter de schuur te verbergen. Hijgend. Mijn conditie is niet optimaal.
“It must have been the dog,” hoorde ik Anton zeggen. “The door is open, but there is no one here.””What are those flowers doing in the bin?” hoorde ik even later, ik stond nog altijd achter het huis bij te komen van de schrik.
“What flowers do you mean?” zei Anton. God, wat had die man een vreselijk Hollands accent.
“My Lily-of-the-Valleys! Look! Why did you pick them? O my God!” schreeuwde ze opeens uit. “I know what it is! You want to poison me, don’t you? That is why you wanted to cook tonight! That is why you made soup!”
O hemeltje, dacht ik, ze hebben wel een lekkere relatie! Vertrouwen is ook maar alles.

Ik was nieuwsgierig en ik wilde weten of ze elkaar de hersens zouden inslaan. Dus kwam ik achter die schuur tevoorschijn en nam een kijkje door het keukenraam. Margaret was een leuke, kleine, Schotse vrouw met rossig haar. Ze droeg een roze truitje met daarop de afbeelding van een hond, van hetzelfde soort als er in de mand onder de keukentafel lag. Ze hield een joekel van een keukenmes in haar hand en hield die omhoog. Toen stak ze toe. En niet één keer, maar minstens zes. Bloed spatte overal naartoe.

De rest heb ik niet afgewacht. Ik sloop de tuin uit en ben rustig wandelend teruggegaan naar het hotel. Daar heb ik dankzij al die frisse lucht lekker geslapen en de volgende dag, na het ontbijt, vertelde ik de eigenaar van het hotel dat ik vanwege het slechte weer afzag van mijn tripje naar Ierland. Een taxi bracht me naar het station en ik nam de trein terug naar Newcastle. Onderweg probeerde ik iets over de moord op Anton in de kranten te vinden, maar het was zeker nog te vroeg daarvoor. Nog dezelfde dag reisde ik naar IJmuiden en daar stond de zoon van Suus me op te wachten, zoals gepland.

Een week later hoorde ik van Janet dat ze in de Scotsman had gelezen dat Anton vermoord was aangetroffen.

En nu geloven ze me niet, hè. Suus niet, Janet niet en de zoon van Suus ook niet. Maar het is toch echt zo gegaan, meneer de Officier van Justitie. Hoe spreek ik u eigenlijk aan? Edelachtbare? Niemand van mijn vrienden gelooft nu dat ik onschuldig ben aan de dood van Anton. Vandaar dat ik hierbij deze verklaring afleg. Ik heb Anton de Vijver niet vermoord, omdat ik Margaret wilde beschermen. Het kan raar lopen.

Dit is het 2e verhaal dat ik naar Woordenstroom heb ingestuurd. En het eindigde weeral 'hoog' dus ben ik best wel trots.

hoog geëindigde inzendingen 1e ronde schrijfwedstrijd 2009:
And all that jazz / trawant; op bezoek bij mijn vader / hanna linssen;
een vriendendienst / ina schroders-zeeders; madeliefje / elske dekker;
de laatste keer / ate vegter / de vrouw van potifar / annelies berends;
deux ex machina / jop koster; uit grijstinten gegroeid / daniëlle kaiser;
poeziebijdragen volgen later!!

Afbeeldingen van Lodewijk de Vrome

2009-01-18T12:54:00.003+01:00

Ze hadden echt geen idee hoe hij er uitzag, geloof ik. Op ieder schilderij is hij anders.

Het licht van de Brandaris is stuk

2009-01-17T00:05:00.002+01:00

Op deze foto doet ie het nog, maar toen we gisteren thuiskwamen, zagen we dat het licht van de Brandaris wel op een heel laag pitje stond. Eerst dacht ik nog dat het aan mij lag, want net terug van de oogarts dus misschien nog wat wazig, maar nee. Hij is stuk en torent nu sober boven alles uit in een akelige donkerte.

Lodewijk de Vrome en de Noormannen

2009-01-16T11:26:00.022+01:00

Dat is wel grappig, net als ik voor een verhaal in de geschiedenis van de Noormannen in Wieringen wil duiken, en tegelijkertijd iets meer wil weten over Lodewijk de Vrome, zoon van Karel de Grote (dat kan je zo hebben, niet waar en ja hij zit behoorlijk vaak in de stamboom :) ) , blijkt dat de Noormannen en Lodewijk in dezelfde tijd onze geschiedenis hebben bevolkt. De Noormannen vielen onze contreien binnen tussen 810 en 1009, dus 1000 jaar geleden, en Lodewijk leefde van 778 tot 20 juni 840. Dus vraag je je meteen af: heeft Lodewijk dan weleens tegen de Vikingen gevochten?

Dat zoeken we op. Ik geef de tekst hier weer, afkomstig van een Belgische site die genealogische Netring heet,

Lodewijk de Vrome werd tussen 16 april en de herfst van 778 geboren als zoon van Karel de Grote en Hildegard van Vinzgau. Na de dood ,van zijn oudere broers Karel en Pippijn, wordt Lodewijk in 813 te Aken door zijn vader tot keizer gekroond en als mederegent aangesteld. Bij de dood van Karel de Grote erft hij, als enige overlevende zoon, het complete rijk. Hij is dan 36 jaar oud. In 816 laat hij zich, opnieuw, door paus Stephanus IV in Reims tot keizer kronen.

In tegenstelling tot zijn vader heeft Lodewijk wel onderwijs genoten, maar hij bezat noch de energie, noch het gezond verstand van Karel de Grote. Zijn heerschappij werd gekenmerkt door slapheid en besluiteloosheid. Lodewijk kreeg dan ook al gauw problemen met de administratie van het grote rijk. Hij koos daarom voor de invoering van het leenstelsel (feodaliteit). Maar met het erfelijk-worden van de leen nam ook de macht van de koning af.

De vele interne strubbelingen maakten het Rijk kwetsbaar voor invallen. De Noormannen voerden regelmatig plunderingen uit, tot ver in in het binnenland, op zoek naar kostbare voorwerpen. Deze bevonden zich vooral in de kloosters, die dan ook dikwijls het slachtoffer van de plunderingen waren. De regelmaat en de kracht van de invallen zijn desastreus voor de stabiliteit binnen het Frankische Rijk. Een krachtige leider als Karel de Grote (786-814) nam al in 800 de eerste defensieve maatregelen om de Noormannen te bestrijden. De intensiteit van de aanvallen nam na zijn dood echter alsmaar toe waardoor het moeizaam opgebouwde handelsnetwerk in West-Europa geleidelijk aan ontwrichtte. Door de verzwakking van het centrale gezag komt de verdediging te rusten op de schouders van de locale graven (leenmannen). Zij bouwen versterkingen - burchten - en ommuren de nederzettingen. In ruil voor bescherming kunnen de locale machthebbers de vrijheden van hun onderdanen inperken en kunnen zij meer en meer onafhankelijk van de vorst hun macht uitoefenen. Zij werken zich op tot locale landsheren, die door een feodale eed van trouw echter wel aan de vorst verbonden blijven.

Lodewijk trouwt twee maal. Eerst in 794 met Irmingard van Haspengouw bij wie hij drie zonen krijgt: Lotharius, Pippijn en Lodewijk. Onder invloed van de geestelijkheid verdedigt hij de eenheid binnen het Frankische Rijk. Vandaar zijn besluit om zijn oudste zoon Lotharius aan te wijzen als medekeizer en opvolger. Zijn andere zoons, Pippijn en Lodewijk, worden onderkoningen en onderschikt aan hun oudere broer. Lodewijk (II), wordt koning van Beieren. Vandaar zijn latere bijnaam: Lodewijk 'de Duitser'. Pippijn krijgt Aquitanië. Deze regeling valt niet bij iedereen in goede aarde. Bernard, zoon van Lodewijk I's broer Pippin van Italië en koning van de Italiaanse provincies, komt in opstand en wordt verslagen. Lothar I krijgt zo Italië erbij. Het Frankische rijk wordt er niet overzichtelijker op!

Na de dood van zijn eerste vrouw hertrouwt Lodewijk in 819 op latere leeftijd met Judith van Beieren, dochter van Welf van Argengouw. Zij schenkt hem in 823 nog een vierde zoon Karel (II), die bekend zal worden als 'de Kale'. Zijn moeder wilde hem koste wat kost bij de regering betrekken. Daarom creëert Lodewijk in 829 voor zijn dan 6-jarige zoontje een nieuw koninkrijk: Alemannië. Zijn twee oudste zoons, Lothar en Pippin, zijn kwaad over deze inbreuk op hun eerste geboorterecht en rukken met hun legers op tegen hun vader. Deze wordt gesteund door zijn zoon Lodewijk II 'de Duitser'. Vader wint de strijd en Lothar I is medekeizer af. Hij blijft wel koning van Italië.

Enkele jaren later worden de geschillen tussen de drie oudste zonen bijgelegd. Samen voeren ze oorlog tegen hun vader en jongere halfbroertje Karel. Paus Gregorius treedt op als bemiddelaar, maar zijn gedrag doet de edelen overlopen naar de drie broers, hetgeen ook de bedoeling van de paus is. In de veldslag die volgt, wordt keizer Lodewijk I verslagen en in 833 wordt hij te Compiègne afgezet. Niet voor lang, want de broers zijn het al snel weer oneens en een jaar later in 834 komt Lodewijk I terug op de troon. Hij bevestigt dit met een hernieuwde kroning te Metz in 835. Pippin van Aquitanië sterft intussen en zijn beide zoons erven niets. Het koninkrijk van Lodewijk II 'de Duitser' wordt ingekrompen tot Beieren. De rest van het Frankische rijk wordt verdeeld tussen Lothar I en Karel II.

In 837 worden onderhandelingen begonnen om het rijksgebied in drie zelfstandige koninkrijken op te delen: West-Franken, Oost-Franken en het Middenrijk. Voordat het akkoord definitief tot een goed einde wordt gebracht overlijdt Lodewijk de Vrome op 20 juni 840 op een eilandje in de Rijn bij Ingelheim. Al spoedig na zijn dood betwisten zijn drie zonen elkaar de verschillende rijksdelen. Bij het verdrag van Verdun (843) krijgt Karel 'de Kale' West-Francie, (Frankrijk plus het westelijke deel van Vlaanderen). Lodewijk 'de Duitser' verwerft Frankenland, Saksen, Beieren en de rest van het rijk ten oosten van de Rijn. Daartussen ligt het welvarende Middenrijk (Lotharingen), dat samen met de keizerskroon naar de oudste zoon Lotharius I gaat. Het strekte zich uit van de Noordzee tot Italie en omvat Nederland, het Westen van België, delen van Frankrijk en Italië alsmede de hoofdstad Aken.

Ja, maar heeft Lodewijk nu wel of niet zelf tegen de Noormannen gestreden? Heeft hij er überhaupt wel eens eentje gezien?
Gezien? Ja dus :

In die tijd zocht Haraldr (*), die de hoogste positie in het Deense rijk lijkt te hebben bekleed en die vroeger door de zonen van Guðröðr uit zijn rijk verdreven was, zijn toevlucht bij keizer Lodewijk en gaf zich naar Frankisch gebruik in zijn handen. De koning nam hem op en gelastte hem naar Saksen te gaan om daar te wachten tot hij hem kon helpen zijn heerschappij te herwinnen.
(*) Klakk-Haraldr
De keizer heeft ook bevolen dat de Saksische graven en de Abodriten, die ooit door keizer Karel waren onderworpen, Haraldr zouden ondersteunen, waarvoor hij zijn gezant Balderik had gestuurd. Toen ze de Eider waren overgestoken kwamen ze in het land van de Noormannen, in een gebied dat Sinlendi (*) heet. Hoewel de zonen van Guðröðr over een groot leger en tweehonderd schepen beschikten, wilden zij zich niet voor een gevecht opstellen, dus gingen beide kampen weer uit elkaar, ze plunderden en brandschatten alles dat ze tegen kwamen, en bovendien namen ze 40 gijzelaars van ieder volk mee.
(*) Schleiland in Zuid-Jutland
In dat jaar stuurden de zonen van de voormalige Noormannenkoning Guðröðr, door Haraldr gedwongen, gezanten en verzochten de keizer om vrede. Maar dit gezantschap werd door hem als nutteloos en vals verworpen en Haraldr kreeg hulp tegen hen.
In deze tijd werd het aan de keizer gemeld dat er 13 schepen uit noordelijke wateren onderweg waren die op onze kusten wilden landen om the plunderen. De keizer gaf orders om naar hen uit te zien en een kustwacht in te stellen. Daardoor werden zij uit Vlaanderen en uit de Seinemonding verdreven, ze vertrokken naar Aquitanië, verwoestten daar het dorp dat Bouin genoemd wordt, en keerden met een rijke buit weer huiswaarts.
Uit het land van de Noormannen verscheen Haraldr met zijn echtgenote en een groot aantal Denen, hij werd in Sint-Albans in Mainz met al zijn volgelingen gedoopt en door de keizer met vele geschenken overladen. Omdat de vrome keizer bang was dat hij uit zijn vaderland zou worden geweerd, gaf hij hem een graafschap in Frisia, Rüstringen geheten, waar hij zich in veiligheid kon brengen, mocht dat nodig zijn.
Ondertussen hadden de zonen van Guðröðr, de voormalige koning van de Denen, Haraldr uit zijn rijk verdreven. De keizer wilde Haraldr wel helpen, maar hij had een vredesverdrag met de zonen van Guðröðr gesloten, daarom stuurde hij Saksische graven, samen met Haraldr zelf en gaf ze opdracht met de gezanten te onderhandelen dat ze hem, zoals eerder, aan hun heerschappij deel moesten laten nemen. Maar Haraldr was ongeduldig door deze vertraging, zonder ons medeweten brandde hij enige dorpen plat en voerde buit weg. Meteen voerden de Denen bij verrassing een overval uit omdat ze dachten dat wij het gedaan hadden, staken de Eider over, verdreven de veronderstelde daders uit de sterkte, namen alles mee en trokken zich in hun eigen kamp terug. Toen ze de werkelijke toedracht erkenden en bang waren voor een passende wraak, stuurden ze eerst gezanten naar degenen die ze zo'n nederlaag hadden toegebracht, en dan naar de keizer, ze legden hun fout uit en boden bij wijze van verzoening een passende genoegdoening. De wijze van verzoening lieten ze over aan de wensen van de keizer zolang de vrede maar werd gehandhaafd. Dat stond de keizer hen toe overeenkomstig hun wens en verzoek. (tekst is van de website Gjallar

Tja. Lodewijk heeft dus wel contact gehad met de Noormannen maar of hij nu zelf ten strijde is getrokken, dat weet ik nog steeds niet.

Viking treasure Viking schat in Wieringen

Munt Lodewijk de Vrome

Lodewijk de Vrome

Doodemanskisten 5 januari 2009

2009-01-06T16:54:00.000+01:00

Bewijs geleverd, kabouters uitgezet op Terschelling!

2008-12-30T20:30:00.002+01:00

Iedereen een gelukkig en gezond 2009

Voor als er een vuiltje in je oog zit

2008-12-24T23:42:00.004+01:00

Father & Daughter, het mooiste tekenfilmpje dat ik ken.

Maar ja, het ligt er niet hè. Zie Webcam van Zeezicht voor de weer-update.

2008-12-24T17:18:00.001+01:00

Als er sneeuw lag...

2008-12-24T10:22:00.002+01:00

Kerstverhaal Bloedrode Kerst - niet voor gevoelige types :)

2008-12-23T14:29:00.009+01:00

“Dus dit is Kerst dit jaar: drie gedumpte meiden van bijna veertig op een uitgestorven Waddeneiland.”
Dat was Sylvia. Sylvia had nog de meeste puf over van de klim naar de mistige duintop. Eline volgde al licht hijgend, met haar schoenen in de hand.

“Mijn voeten vriezen er af, doe die deur open!” gilde ze. Maar Mirjam had de sleutel en kwam als laatste aanzetten met de boodschappentas. Afgepeigerd.
“Ik heb nu al spijt, jongens,” zei Sylvia somber. “Wat een akelig vakantiehuis is dit, zo grauw en betonnerig.” Ze tuurde over de duinen, het had licht gevroren en er zweemde iets wits over het landschap. En over een half uur begon het alweer te schemeren.

“Ik moet plassen!” dreinde Eline kleumend. “Mir, schiet op!”
Het huisje viel van binnen nog mee, het was redelijk schoon. De twee slaapkamers hadden Mirjam en Eline al op de veerboot voor zichzelf geclaimd. Sylvia vond het best, zij zou wel op de bank in de woonkamer crashen.
Eline verdween meteen in het toilet.
“Spinnen!” gilde ze.
“Kijk eens wat ik bij me heb.” Mirjam toonde Sylvia een zwangerschapstest. “Ik ben een week over tijd.”
“Mijn hemel, en het is uit met Paul!” zei Sylvia verbaasd.
“Nog wel. Doet jouw mobiel het, ik heb geen bereik?”
“Wie wil je bellen dan, we zijn er net?”
”Paul,” zei Mirjam. “Als hij opschiet, kan hij de laatste boot nog nemen.”
“Nee, hè! Je wil Paul toch niet uitnodigen?” riep Sylvia verontwaardigd uit. “Dit zou een Kerst zonder kerels zijn, weet je nog!”
“Alleen als die test positief is! Ik wil hem verrassen! Wat mooier kerstcadeau dan een baby!”

“Je bent gek,” zei Sylvia nijdig. “Nog geen uur geleden zei je dat je blij was dat je van hem...” De wc werd doorgetrokken en ze zwegen allebei. Eline kwam van het toilet en keek hen vragend aan.
“Is er iets?” vroeg ze.
“Nee.”
“Ja.,” zei Sylvia. “Mirjam wil Paul uitnodigen!”
“Wát! Waarom in ’s hemelsnaam?”

Mirjam en Sylvia zwegen.
“Je doet het niet, hoor!” zei Eline dreigend. “Dit is óns weekend, van ons drieën! Geen mannen erbij, dat hebben we toch afgesproken? Geef hier die gsm!” Ze griste naar het mobieltje van Mirjam.
Sylvia inspecteerde intussen peinzend de keuken.
“Hoe ziet het eruit?” riep Mirjam.
“Alles doet het, behalve de magnetron, daar zit een briefje met ‘defect’ op. Zullen we nog koffie zetten of gaan we meteen maar over op de rosé?”
“Er is ook glühwein,” riep Eline, die tot grote ergernis van Mirjam het mobiele telefoontje te pakken had gekregen en er joelend mee wegrende.

“Jongens, doe eens normaal!” riep Sylvia geërgerd. “Eline, geef dat ding terug.”
Er stond waarachtig een kerstboom, een kunststoffen geval zonder piek of slingers, maar met twee ballen. Sylvia zette de radio aan en draaide aan de knoppen tot ze een metalig kerstliedje vond. Ze zette de volumeknop hoger. Buiten vloog een tragisch krijsende meeuw voorbij.

“Goed, en wat doen we om het warm te krijgen?” riep Mirjam boven de muziek uit. Ze checkte of haar mobieltje het nog deed. “Ik heb nog een extra dikke trui bij me, dus als je het koud hebt?” Dit was tegen Sylvia. Eline kon even de pot op wat Mirjam betrof.

Eline droeg een nylon blouse, grijs met zilverkleurige lurex, en daaronder had ze een paarse mouwloze top en een paarse rok van een dunne chintzstof. De paarse schoentjes, waarmee je dus geen duin kon beklimmen, pasten precies bij de top en de rok. Ze verrekte van de kou.

“Doet die open haard het dan niet? Weet jij hoe het moet?” Eline keek Sylvia verwachtingsvol aan. Sylvia wist die dingen.
“Er is geen hout,” zei Sylvia. “Een open haard heeft hout nodig.”
“Ik heb buiten een stapel boomstammetjes gezien,” zei Mirjam. “Onder een afdak, opzij van het huisje.”
“Mooi. Dan ga jij houtblokken halen.”
“Ik heb nog altijd geen bereik,” mopperde Mirjam. “Shit.”
“Hout!”
“Ik ga al!”
Mirjam sloot de deur achter zich.
“Ze is zwanger van Paul,” zei Sylvia. Met een ruk draaide Eline zich om van de koelkast.
“Je liegt het!”
“Ze heeft zo’n zwangerschapstest bij zich. Als die positief is, wil ze Paul bellen.”
Eline hapte naar adem.
“Dat meen je niet. Zwanger? Het is toch allang uit tussen die twee?”
"Aan uit, aan uit. Ik volg het niet meer, hoor. Zie jij Mirjam al als moeder? Ze heeft er wel het figuur voor. Ze is de enige van ons met heupen. En serieuze borsten.”

Mirjam kwam terug met drie houtblokken.
“Dit is eerst wel genoeg, denk ik. Doe me nu maar een wijntje.”
“Zou je dat wel doen?” vroeg Eline ijzig.
Mirjam schrok.
“Nee, hè, Sylvia, je hebt het haar verteld!”
“O, sorry, ik wist niet dat het een geheim was,” zei Sylvia verontschuldigend.
“Ik wilde het eerst aan Paul vertellen,” pruilde Mirjam.
“Maar Sylvia weet het toch ook al?” zei Eline.
“Ja. Dat is zo. Vind je het niet gaaf?” zei Mirjam stralend. “Een kindje!”
“Hoe ga je dat dan doen met je werk?” vroeg Eline.
“Weet ik veel. Een crèche of zo?”
“Wanneer ga je die test doen?” wilde Sylvia weten.
“Zo dadelijk. Ik moet me eerst wat moed indrinken.”

Eline liet zich op de bank neerploffen. Ze staarde in het vuur, dat langzaam begon op te laaien. Intussen opende Sylvia een fles en schonk in. Mirjam nam een slok rosé.
“Ja, hier heb ik wel bereik!” riep ze blij uit. “Ik stuur hem een sms’je.” Haar vingers vlogen al over de kleine toetsen.
“Maar je zou toch wachten tot na die test?” zei Sylvia verbaasd. Mirjam was zo’n ontzettende chaoot soms. Je zou niet zeggen dat ze een advocatenkantoor runde.
“Oeps, het is al weg,” grijnsde Mirjam. “Oké, dames, dan is het nu tijd voor De Test! Ik heb er gewoon buikpijn van, weet je dat wel?”

“Moeten we je hand vasthouden?” zei Eline spottend. Ze dronk haar glas rosé in één teug leeg. De radio stond nog altijd keihard aan en nu was het tijd voor ‘White Christmas’. Terwijl Mirjam op de wc zat, zongen de twee anderen uit volle borst mee. Eline schonk haar lege glas vol.

“Jongens!” klonk het boven de crooner uit. “Help!”

Eline en Sylvia keken elkaar geschrokken aan en sprongen overeind. Dit klonk ernstig.
“Ik ben ongesteld!” Mirjam had de wc deur opengegooid. Ze zat snikkend op de pot.
“Heeft iemand van jullie maandverband bij zich?”
“Jeetje, Mir. Nee, misschien heb ik nog wel een paar tampons ergens in mijn tas," zei Eline.
“Kan ik niet tegen. Jij, San?”
“Ik heb niets bij me. Ik ga wel even naar de supermarkt in het dorp,” zei Sylvia. “Of de drogist, wat ik maar het eerst tegenkom. Misschien zijn ze nog open. Wat jammer, joh.”

Sylvia trok snel haar jack aan en vertrok.
Ze had veel om over na te denken. Haar relatie met Paul bijvoorbeeld… Nu ze wist dat Mirjam nog contact met hem had, moest ze de wijste zijn. Ze moest hem afschrijven. Vertellen dat het over was.
Diep in gedachten bereikte ze de weg naar het dorp.

Mirjam bleef op de wc zitten snikken.
“Misschien is het maar beter ook,” zo probeerde Eline haar te troosten. “Het is immers toch uit met Paul?”
“Niet. Het was net weer aan.”
“O? Kom nou van die wc af. Je kan toch wel voor één keer een tampon gebruiken?”

Eline had intussen helemaal onderin haar handtas die ze al jaren met zich meesleepte, eentje opgedoekt.
“Nee. Die dingen verdwijnen bij mij.”
“Neem deze handdoek. En er is wc papier genoeg.”
“Dus geen kindje,” zei Mirjam zacht. “Ik zal Paul maar weer een berichtje sturen, dat ie niet moet komen.”
“Nee! Dat moet je niet doen,” zei Eline. “Dat is toch niet leuk voor die jongen? Hij zet alles opzij om die boot te halen!”
“Hij had geen plannen voor Kerst. Beetje zappen op de bank.”
“Dan is hij nu misschien wel al onderweg.”

“Jij kan niet zo goed met Paul, hè?” vroeg Mirjam opeens.
“Hoe bedoel je?”
“Jij en Paul Jansen, dat klikt toch niet? Zegt hij?”
“Niet echt nee.” Eline zweeg even en wenste dat Sylvia terug was. Sylvia kon ook de meest moeilijke gesprekken op gang houden en tot en goed einde brengen. Een gave.

“Zeg, die zwangerschapstest, die heb je nu niet meer nodig, hè?” vroeg Eline.
“Nee. Misschien wel nooit meer. Ik ben achtendertig, tenslotte.”
“Zal ik hem voor je bewaren?” bood Eline aan.
Mirjam overhandigde haar het staafje.

Er ging een half uur voorbij. Het was intussen donker buiten. Eline en Mirjam zwegen en luisterden naar de radio. Ergens op het eiland reed een ambulance met sirene in de richting van het dorp, verder was het stil. Mirjam sneed stukjes camembert af met één van de grote vleesmessen uit de keuken. Mooie scherpe messen. De eigenaar van het huisje had in ieder geval oog voor wat echt belangrijk was in de keuken.

Eline hakte met net zo’n mes een leverworst in plakken. Buiten begon het te hagelen, maar het was niet langer koud in het huisje. In de open haard vlamde nu volop oranje vuur. Het werd later en later. Door de wijn en de warmte doezelde Mirjam even weg. Ze schrok op van het geluid van de doorgetrokken wc.
“Wat blijft Sylvia lang weg,” zei Mirjam nadat Eline terug was van haar wc bezoek. “Het is al bijna tien uur! Zo ver is dat dorp nu toch ook weer niet? Ze zal toch niet verdwaald zijn?”

Eline zei niets. Sylvia was haar laatste zorg nu. Ze legde de zwangerschapstest op de salontafel, naast de plankjes met leverworst en camembert, de halfvolle glazen wijn en de flonkerende kwaliteitsmessen.
“Waarom klikt het eigenlijk niet zo tussen jou en Paul?” wilde Mirjam weten. “Jullie zijn nog wel collega-griffiers op dezelfde rechtbank.”
“Hou toch je mond.”
Mirjam keek verbaasd op.
“Wat is er met jou? Ook ongesteld geworden?”
“Niks.”
“Waarom leg je nou die test midden op de tafel?”
“Ik heb hem gebruikt,” zei Eline. “Hij is positief.”
“Wat? Ben je zwanger? Maar het is toch al maanden uit met Johan?”
“Het is ook niet van Johan.”
“Niet?”
“Snap het dan! Stomme trut! Het is van Paul…”

“Het spijt me, meneer Jansen,” zei de politieagent de volgende ochtend. “Maar we hebben toch wel wat vragen voor u. Dus de overleden juffrouw die gisteravond onder een auto is gekomen en die u net heeft geïdentificeerd, heette Sylvia Kamerling, dat weet u zeker?”
Paul knikte.
“En de twee neergestoken vrouwen die u gisteravond dood in het zomerhuis aantrof, kende u ook? Wilt u dan een verklaring afleggen over de toedracht en…”
De agent werd opzijgeduwd. De inspecteur die van het vaste land was overgekomen, had zijn jas nog aan.
“Laat mij de vragen maar stellen. U beweert dat Eline Zomers en Mirjam van der Berg al gestorven waren toen u bij het zomerhuis aankwam.”
Paul knikte weer. Hij was nog altijd misselijk. De geur van bloed hing om hem heen.
“U bent gisteravond met de laatste boot gearriveerd, nietwaar,” ging de inspecteur verder. “Om een uur of half elf bereikte u het huisje.”
“Dat kan wel.”
“De taxichauffeur heeft dat zojuist bevestigd. Volgens hem klonk er muziek in het huisje. Alsof er een feestje gaande was.”
“Ik heb hem geen fooi gegeven. Hij kan wel van alles beweren,” zei Paul dof.
“Het feit dat u vanochtend pas om tien uur aangifte heeft gedaan, en dat uw kleren onder het bloed zitten, dat alles maakt u natuurlijk wel verdacht… We hebben dan ook geen andere keus dan u in voorlopige hechtenis te nemen.”

Paul Jansen zweeg.

Het maakte hem niet uit dat ze de waarheid niet geloofden. In zijn vuist omklemde hij nog altijd de zwangerschapstest die hij in het huisje had gevonden. De test was positief. Maar van wie de test was, Mirjam? Eline? Sylvia misschien? Daar zou hij nu nooit meer achterkomen. Dat was toch zo gemeen van die meiden! Dat ze altijd tegen hem samenspanden!

Bijna Kerst

2008-12-21T23:16:00.002+01:00

Vakantiedrukte

2008-12-18T22:00:00.006+01:00

(Die foto is niet op Terschelling gemaakt hoor. Rustig nou maar.)

Morgen begint de kerstvakantie, zet je schrap. Een lijsje met tips om 5 januari te halen (voor mensen zonder enig tijdbesef: dat is de maandag dat iedereen weer vertrokken is):

Tip 1: Ga op tijd naar de supermarkt en sla zoveel mogelijk dingen maar alvast in. Straks is het op! Nou ja, het is ook op als iedereen alles meteen inslaat natuurlijk. Dus vergeet deze tip. Kom nou, er wordt elke dag vers aangevoerd! O ja.
Tip 2: Maak je niet druk.
Tip 3: Maak je wel druk.
Tip 4: Laat álles thuisbezorgen. Álles.
Tip 5: Breng álles weer terug. Álles. Het past toch niet allemaal in je koelkast en het bederft anders.
Tip 6: Doe niet aan Kerst.
Tip 7: Ga uit eten. Reserveer nu alvast.
Tip 8: Snauw niet tegen badgasten. Die kunnen er ook niets aan doen.
Tip 9: Maak geen lijstjes. Die vergeet je toch maar.
Tip 10: Sla alle raad in de wind en maak er iets gezelligs van! (Dat wordt dus moeilijk want dit valt daar ook onder.)

Alvast een prettige vakantie eenieder! Die het heeft! En anders werk ze.

foto's

2008-12-12T14:19:00.001+01:00

Bungelende schoenen

2008-12-06T17:50:00.010+01:00

Al enige jaren hangen er twee schoenen in een boom in onze straat. Vanuit ons slaapkamerraam kan je ze mooi zien, net als de toren. Ik denk dat ze er terecht zijn gekomen na een Berenloop, door iemand die misschien blij was dat ie die marathon had volbracht? Of zijn het nog strandschoenen? Daar waren er ook zo veel van. Ik zag ze een paar maanden geleden nog ergens te koop. In ieder geval hangen die dingen er, in weer en wind, en je gaat je dan toch afvragen hoe lang die veters het nog gaan houden. Gaat dat niet rotten? Blijkbaar goed spul, waar ze van gemaakt zijn.

In de herfstvakantie zat ik boven en hoorde ik de stem van een Terschellinger, nee we noemen geen namen, van gepensioneerde leeftijd. Hij had het tegen 2 badgasten, een man en een vrouw, die de schoenen in de boom stonden te bewonderen. Ze hadden een rugzakje bij zich, zo te zien waren ze van plan om een behoorlijk eind te gaan wandelen. Ze hadden er duidelijk echt zin in en waren bereid alles onderweg interessant te vinden, ook een paar suffe schoenen in een boom. Als je op vakantie bent, heb je dat. Ook al hangen er overal ter wereld schoenen in bomen.

De conversatie ging ongeveer zo:
"Kuck mahl!" zei die vrouw, of zoiets.
De man knikte geboeid. Ik weet het niet zeker, maar ik geloof dat ze zelfs een foto maakten. Opeens kwam de gepensioneerde Terschellinger ertussen.
"Dass machen wir immer mit alte schuhe!" riep hij in niet veel beter Duits dan dat ik het hier opschrijf. "Dass bringt glück!"

Die badgasten schrokken van hem, denk ik. Ze glimlachten beleefd en liepen snel verder. Halverwege de straat kregen ze trouwens een ontzettende heibel met zijn tweeën, maar dat kon ik niet meer verstaan. Helaas.

Ik dacht even na. Misschien had de Terschellinger wel gelijk. Misschien had iemand die dingen inderdaad de boom in gekeild om die reden. Weet ik veel? Mensen gooien ook geld in fonteinen, nietwaar.

Een dag later zag ik het Duitse stel in de Boomstraat. Ze liepen hand in hand, blijkbaar hadden ze hun ruzie bijgelegd. Aan de rugzak van de man hingen twee schoenen, duidelijk nog afkomstig van het strand, uit die container. Ik herkende ze, want wij hadden ook zo'n paar in huis.

Ik vroeg me af of hij, nu hij toch 'nieuwe' had, een paar oude schoenen een boom in had geslingerd. Voor geluk. Zou toch kunnen? Misschien had het één wel te maken met het ander. In ieder geval zagen ze er zeer gelukkig uit met zijn twee.

Die schoenen in de boom in onze straat hangen er nog steeds en ik ben er aan gewend, ze horen er gewoon. Stiekem hoop ik dat ze echt geluk brengen. :)

Politieke problemen

2008-12-03T15:30:00.001+01:00

Leeg nest

2008-12-03T14:28:00.004+01:00

Ineens is het dan zover en zijn je kinderen, voor een deel dan toch, de deur uit. Met wat geluk zie je ze nog in de weekends, in ieder geval de jongste, maar verder gaan ze hun gang. Zo moet het ook, geloof ik. Dus wel veel tijd en rust om verhalen te schrijven. Momenteel is het een verhaal voor de serie Kinderafdeling waar ik mee bezig ben, er zijn altijd nog verhalenwedstrijden en de stamboom om na te pluizen geeft ook nog genoeg werk. Maar het is toch niet hetzelfde. Kun je zelfs vieze sigarettenlucht missen? Een mens zou er sentimenteel van worden.

dooie herfstbladeren

Edelherten op Terschelling

2008-11-26T21:39:00.011+01:00

Op Terschelling zijn edelherten gesignaleerd, terwijl deze dieren normaal niet voorkomen op het eiland. Staatsbosbeheer denkt dat de dieren illegaal aan land zijn gebracht.
"Als de grote geweien van de herten afgezaagd worden, kunnen ze onopgemerkt in een paardentrailer of kar met de veerboot vervoerd worden", zegt Freek Zwart van Staatsbosbeheer.

Hertensprookje

Er was een eens edelhertje, Bimba genaamd, dat een vrolijk onbekommerd leventje leidde op een hertenfarm met alles dr op en dr aan. Zijn vader en moeder woonden er ook, tot een week voor de kerst een paar jaar geleden in ieder geval, daarna waren ze opeens verdwenen, net als zijn ooms en tantes. Met zijn broer, zusjes, neefjes en nichtjes en zijn beste vriend Jonas had Bimba het evenzogoed reuze naar zijn zin. Ze groeiden allemaal voorspoedig op tot prachtige volwassen exemplaren.
Op een dag kwamen er echter een paar grote voertuigen naar de hertenfarm. De herten waren die dag nogal laat op voor hun doen, ze voelden zich allemaal nog een beetje slaperig, alsof ze de avond ervoor flink gefeest hadden. Voor Bimba er erg in had, zat hij, net als een paar van zijn vier zusjes en vijf nichtjes, in één van de voertuigen. Hij viel al snel weer in slaap. Toen hij wakker werd en door een kier naar buiten keek, meende hij water te zien. Zoiets als het vennetje bij de hertenfarm, maar dan wat groter. Wat een avontuur, dacht hij nog, jammer dat Jonas dit niet kon meemaken. Hij miste zijn makker. Hadden ze niet onlangs nog met hun geweien een hartje in een boom gekerfd?
Hij merkte dat het voertuig weer begon te rijden. Na een tijdje werden ze uitgeladen en stonden ze zomaar ergens in een onbekend gebied. Zijn zusjes en zijn nichtjes vonden het buitengewoon interessant en begonnen meteen aan wat orchideën te knagen, maar Bimba staarde somber voor zich uit.
"Binnen een jaar hebben we er twee keer zoveel," hoorde hij nog iemand zeggen voor de voertuigen verdwenen.
Bimba slikte. Hij keek naar zijn grijnzende zussen en zijn nichtjes. Hij nam de benen.
Een dag later had hij het grote water teruggevonden. Met een aanloop stortte hij zich in de zee.
"Jonas!" bracht hij nog uit, voor hij richting de Friese kust zwom. En jawel, hij vond de weg terug naar de hertenfarm en leefde nog lang en gelukkig met Jonas. Of hij is verzopen, dat kan natuurlijk ook...

Zie ook

Lees hier verder.

En hier het artikel in de LC.

Het nieuwe Onze Vader en de nieuwe Messias

2008-10-12T22:24:00.002+02:00

Gejat van Marinade Dave
Our Messiah, who art in Washington,
Hallowed be thy name.
Thy administration come.
Thy will be done
In the House, as well as in the Senate.
Give us this day our monthly bread.
And forgive us our debts,
As we tax the wealthy.
And lead us into socialism, as You deliver us from the evils of capitalism.
For thine is the Kingdom of Barack Obama,
And the power,
And the glory,
For four years or eight.
We pray for more.
Amen.

∞

Aangepast vervoer

2008-10-08T10:20:00.000+02:00

reclame...

2008-10-05T12:13:00.002+02:00

Gevonden op internet. Ik geef maar geen commentaar...

Dierendag

2008-10-04T10:01:00.002+02:00

Het is dierendag dus gaan we vandaag voor vlees!

Fosset crashte

2008-10-03T13:10:00.002+02:00

LLink in natura

2008-09-30T19:58:00.002+02:00

LLink in natura met onder meer Terschelling, en Hessel

Hessel is zoiets als Ann Young, The Bird Lady of Altamonte Springs
maar toch weer anders...

Komt het nog goed met Amerika?

2008-09-27T10:23:00.016+02:00

Het lijkt er op dat het kapitalisme op zijn retour is, misschien wel failliet. Dit was allang voorspeld, maar je kijkt er toch van op. Leven op de pof, dat gaat een land blijkbaar op den duur opbreken. Op Internet kun je van alles vinden over oorzaken en gevolg. Juist nu is het wel interessant om de al wat oudere berichten na te pluizen en te zien hoe iedereen al was gewaarschuwd.

Een bericht daterend van januari dit jaar, maar best interessant.

En ik citeer (nou ja, ik neem het gewoon in zijn geheel over) nog een bericht van Internet, van november 2007:
DE OVERHEID LEENT GELD BIJ DE CENTRALE BANK MET RENTE?
Sinds de 'Federal Reserve Act' wet uit 1913 is er in Amerika een systeem waarbij niet de overheid maar een verzameling van private en publieke banken het Amerikaanse geld beheert. De Amerikaanse president die de goedkeuring heeft gegeven aan deze overdracht was Woodrow Wilson. Hij zou een aantal jaren na invoering van deze wet het volgende gezegd hebben:

"I am a most unhappy man. I have unwittingly ruined my country. A great industrial nation is now controlled by its system of credit. We are no longer a government by free opinion, no longer a government by conviction and the vote of the majority, but a government by the opinion and duress of a small group of dominant men." - Woodrow Wilson, 1919
Ook Thomas Jefferson, de derde Amerikaanse president, wees al op het gevaar van de banken toen hij zei:

"I believe that banking institutions are more dangerous than standing armies...If the American people ever allow private banks to control the issue of currency...the banks and corporations that will grow up around them will deprive the people of their property until their children wake up homeless on the continent their fathers conquered" - Thomas Jefferson (1743-1826)

Het meest opvallende van de documentaire vind ik wel dat er gesuggereerd wordt dat er sinds 1913 een geld systeem is dat als volgt zou werken: de federale reserve bank (de term federaal zou overigens nog weinig met de federale overheid te maken hebben) vraagt aan de treasury om bij wijze van spreken één dollar te maken (kosten hiervoor 4 dollarcent), vervolgens leent de federale reserve bank dit geld uit aan iedereen die dit geld wil lenen, maar wel tegen een rente.

Zelfs de overheid zelf zou geld lenen van deze voornamelijk private Federal Reserve Bank en ook met rente. Dit zou leiden tot de volgende absurde situatie: de overheid leent een dollar van de bank en krijgt daardoor een schuld van een dollar, maar het moet ook laten we zeggen 2 cent rente betalen voor iedere dollar. Hoe kan de overheid die 2 cent betalen? Niet met die ene dollar die ze net geleend hebben, dus zijn ze genoodzaakt om nog een dollar te lenen waardoor ze die renteschuld kunnen afbetalen. Het lenen van die tweede dollar impliceert echter weer een nieuwe rente!

Kortom, als dit echt is zoals het zou werken, dan is het per definitie onmogelijk om die schulden ooit af te lossen.

HOEVEELHEID DOLLARS IN OMLOOP
In de loop van de jaren is er door de federale bank enorm veel geld bijgemaakt. De hoeveelheid Amerikaanse dollars in omloop werd altijd weergegeven in 'M3' wat staat voor het meest uitgebreide overzicht van al het Amerikaanse geld dat in de gehele wereld in omloop is. Onderaan deze pagina staat een meer precieze definitie.

Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat deze federale reserve bank sinds maart 2006 niet langer de M3-waarden publiceert. Volgens velen omdat de hoeveelheid geld in het buitenland zo enorm groot aan het worden was dat het wel eens zou kunnen leiden tot een verlies van het vertrouwen in de Amerikaanse dollar. In het overzichtje tot die tijd kun je zien dat er tussen 1959 en 2005, 40 keer zoveel geld in omloop is gebracht. In 1959 was er zo'n 250 miljard dollar in omloop. In 2005 maar liefst 10 duizend miljard oftewel 10 biljoen dollars.

Sinds maart 2006 leven we in de wereld dus met dollars, die sinds 1971 niet meer gerelateerd zijn aan goud, waarvan we met zijn allen niet meer mogen weten hoeveel ervan in omloop zijn. Dat is pas echt vertrouwen hebben, en gezien de geschiedenis van de Federal Reserve lijkt me dat vertrouwen niet echt in goede handen.

AFRONDING
Wat ik vooral zou willen weten is of het inderdaad zo is dat de Amerikaanse overheid geld moet lenen bij een andere instantie (de 'Federale' Bank) tegen rente? Is het ook zo dat het vrij ondoorzichtig is onder wat voor voorwaarden er geld bij wordt gedrukt voor de buitenlandse handel? Wat zou er gebeuren als alle buitenlanders zouden beslissen de in omloop zijnde Amerikaanse dollars te gaan omzetten in Amerikaanse producten, zoals huizen en andere Amerikaanse producten? Heeft de Amerikaanse winkel nog wel terug van al dat geld dat in omloop is?

BIJLAGE: DEFINITIES VAN M1, M2 en M3 (van Federal Reserve, Maart 2006)

1. M1 consists of (1) currency outside the U.S. Treasury, Federal Reserve Banks, and the vaults of depository institutions; (2) travelers checks of nonbank issuers; (3) demand deposits at commercial banks (excluding those amounts held by depository institutions, the U.S. government, and foreign banks and official institutions) less cash items in the process of collection and Federal Reserve float; and (4) other checkable deposits (OCDs), consisting of negotiable order of withdrawal (NOW) and automatic transfer service (ATS) accounts at depository institutions, credit union share draft accounts, and demand deposits at thrift institutions. Seasonally adjusted M1 is constructed by summing currency, travelers checks, demand deposits, and OCDs, each seasonally adjusted separately.

2. M2 consists of M1 plus (1) savings deposits (including money market deposit accounts); (2) small-denomination time deposits (time deposits in amounts of less than $100,000), less individual retirement account (IRA) and Keogh balances at depository institutions; and (3) balances in retail money market mutual funds, less IRA and Keogh balances at money market mutual funds. Seasonally adjusted M2 is constructed by summing savings deposits, small-denomination time deposits, and retail money funds, each seasonally adjusted separately, and adding this result to seasonally adjusted M1.

3. M3 consists of M2 plus (1) balances in institutional money market mutual funds; (2) large-denomination time deposits (time deposits in amounts of $100,000 or more); (3) repurchase agreement (RP) liabilities of depository institutions, in denominations of $100,000 or more, on U.S. government and federal agency securities; and (4) Eurodollars held by U.S. addressees at foreign branches of U.S. banks worldwide and at all banking offices in the United Kingdom and Canada. Large-denomination time deposits, RPs, and Eurodollars exclude those amounts held by depository institutions, the U.S. government, foreign banks and official institutions, and money market mutual funds. Seasonally adjusted M3 is constructed by summing institutional money funds, large-denomination time deposits, RPs, and Eurodollars, each adjusted separately, and adding this result to seasonally adjusted M2.
bron:

Waterput.

Hoe het verder moet...? Natuurlijk is het weer de arbeider die de klappen kan incasseren. Ouderen herinneren zich nog wel wat de gevolgen van een economische crisis kunnen zijn:
Brother can you spare a dime...

Iets geleerd van al deze ellende? Een land heeft een goed functionerende overheid nodig. Eentje die kan ingrijpen als het moet. En banken... Niet te snel mee in zee gaan! Maar ja, het is ook zo verleidelijk: 'Lekker lenen, van later zorg hoe je het aflost.'

Muskietenplaag

2008-09-10T21:11:00.004+02:00

Terschelling heeft te kampen met een heuse muskietenplaag. Sinds ongeveer een week kun je niet buiten verkeren zonder gestoken te worden.
Staat het water te hoog, komt het door de natte zomer, is het een gevolg van de klimaatsverandering of is er geen duidelijke reden voor dit vervelende euvel?

Weer gemist!

2008-09-10T21:01:00.002+02:00

3 september was het 120 jaar geleden dat mijn grootmoeder geboren is, en toen ik daar op die dag aan dacht, schoot het me te binnen dat we onze trouwdag op 1 september dit jaar weer eens helemaal vergeten zijn. En dat de wereld vandaag zou vergaan, ook niet meegekregen. Weer gemist! Nou ja, er komt vast nog wel eens een kansje...

De brief (verhaal voor de verhalenwedstrijd Woordenstroom)

2008-08-04T20:09:00.001+02:00

Lieve Anna,

het moet maar eens. Ik wil je vertellen over vroeger.

Achttien was ik toen. Het gymnasium had ik netjes afgemaakt, met allemaal goede cijfers. En het had mijn moeder als beloning wel leuk geleken om, samen met haar, een tijdje mee te varen op het schip van mijn vader, want anders zou ik hem nooit goed leren kennen, zo zei ze. Mijn oudere broers zaten in die tijd al in Indië. Het zou een gezellige reis worden, met ons drietjes in de kapiteinssalon.

We waren op Rathlin Innes terechtgekomen na een Atlantische zomerstorm, die het roer van de 'Pooldam' onklaar had gemaakt. Dankzij de zeemanskunsten van mijn vader de kapitein, god hebbe zijn ziel, zijn we toen niet verzopen, maar het lullige haventje van Rathlin Innes binnengelopen. Een stip op de zeekaart, en volgens de tekst erbij onbewoond, nou het scheelde inderdaad niet veel.
Mijn vader zat aardig in de piepzak. Omdat intussen de Tweede Wereldoorlog was uitgebroken, konden we geen vervangende onderdelen naar het eiland laten overbrengen. Die moesten namelijk uit Duitsland komen en tja, dat werd een beetje moeilijk. Snap je, liefje?

Na een tijdje ging ik me vervelen, maar aanvankelijk vond ik het niet erg om op het afgelegen eiland vast te zitten. Het was een rustpuntje in de heksenketel die 1939 heette en ik kon hier eens goed nadenken over mijn leven en wat ik er verder mee wilde. Mijn eerste verkering had ik er net op zitten. Hij was een gebrilde Amsterdamse jongen die Bob heette en die later nog bij het Verzet is gegaan. Hij maakte het in juni uit voor Lies, een blond scharminkel waarmee hij later ook nog getrouwd is, geloof ik. Niet dat het wat uitmaakt. Nu niet meer.

We zaten inmiddels al een maand op dit godvergeten eiland, dat bij Ierland hoorde, maar net zo ver weg lag van Schotland. Sean was een Schot. Hij woonde hier bij zijn tante, zo had hij me verteld, tussen de mottige schapen en de verweerde tandeloze vissers, omdat hij het vertikte om voor de Engelsen tegen de Duitsers te vechten. Soms geloofde ik hem, soms niet.

Ik wachtte die dag al een uur of zo op Sean. Als ik door het halfronde raam van het kerkje naar buiten keek, kon ik ons schip beneden in de baai zien liggen. De 'Pooldam' , een roestige Hollandse vrachtvaarder die wachtte op betere tijden. Eigenlijk was onze bestemming Le Havre, maar daar zou de 'Pooldam' nooit aankomen, haar karkas ligt nu ergens bij een werf in New Jersey te roesten, vermoed ik.
Ja liefje, je tante heeft heel wat meegemaakt in de tijd dat ze jouw leeftijd had.

Ik stak een sigaret op. Een biddende vrouw keek me even verstoord aan. Ik blies de rook in de richting van haar ellendige kaarsen, en even leken de sliertjes damp een soort dans met elkaar aan te gaan. Of een gevecht. Ze zei iets in het plaatselijke taaltje waar geen touw aan vast te knopen was, iets akeligs, denk ik, maar ik lachte nogal brutaal terug en bleef mooi waar ik was. Dit was tenslotte óns plekje. Van Sean en mij. We spraken min of meer dagelijks hier af, om elkaar wat heimelijke zoenen te geven. Sean en ik waren de enigen van onder de dertig op het eiland. We hadden altijd veel plezier samen, tijdens de geheime ontmoetingen in de kerk of bij het kiezelstrandje. Hij vertelde me van alles over Glasgow, ook geen paradijs als ik hem geloven mocht. Hij wilde ooit naar Amerika, later, als hij niet meer gezocht werd wegens desertatie.

Soms roeiden we samen een stukje uit de kust, met zijn sloep, maar dat kon alleen als mijn ouders lagen uit te slapen. Hij heeft me toen nog vissen geleerd, en ik ken de namen in het Schots van zes verschillende vissoorten. Ik was zijn Bonnie Lassie of zoiets mals, in ieder geval was onze liefde voor de eeuwigheid bestemd en ik bietste altijd zijn sigaretten. Ik hield van hem. Hij van mij. Zo simpel was het.
Mijn vader mocht niet weten van onze romance, want in die tijd waren vaders anders dan tegenwoordig. Ik bedoel, ik had het bijvoorbeeld echt niet in mijn hoofd hoeven halen om ongehuwd samen te gaan wonen, zoals jij en Luke nu doen. Zelfs afspraakjes waren uit den boze. Het moest allemaal stiekem, en die kerk boven op de klif, waar bijna nooit iemand kwam, was ideaal voor ons doel. Maar die dag zat het tegen.

Toen Sean halverwege onze vrijpartij even naar het huis van zijn tante ging om whisky te ritselen, kwam er dus iemand de kerk in. Een vrouw met een hoofddoek om en lucifers in de aanslag. Dat devote mens bleef maar in die kaarsvlam staan kijken, ik werd er een beetje naar van. Wat zag ze allemaal voor visioenen? Als ze nu eens vertrok, kon Sean weer naar binnen komen en konden we lol maken. Misschien had hij inderdaad whisky bij zich.

Eindelijk was het katholieke vrouwtje klaar. De kaarsen blies ze, zeker uit zuinigheid, uit, en ze vertrok. Haar voetstappen in het grint verstierven. Ik wachtte, en schikte mijn haar nog maar eens, de krul begon er alweer uit te zakken. Sean kwam nog steeds niet opdagen. Ik besloot een kijkje te nemen.
Het begon te regenen, dat deed het vrijwel dagelijks en ik stoorde me er niet aan, ook al was het de pest voor mijn krul. Het pad naar beneden was glibberig, akelig glibberig en ik moest me vasthouden aan de rotsige uitsteeksels om niet naar beneden te vallen. Tja, liefje, en toen zag ik Sean dus. Hij stond tegen een rots geleund. Knap, groot, zwart haar, heel anders dan de eilandbewoners, die allemaal rossig waren en zo lelijk als de nacht. Mijn hart ging behoorlijk tekeer toen ik hem zag, dat mag je gerust weten.

Hij was niet alleen. Hij stond met zijn arm om een vrouw heen geslagen, en kuste haar. Een al wat oudere vrouw. Mijn moeder.
Je grootmoeder was misschien best wel knap, maar natuurlijk was ze wel al bijna tweeënveertig, en ze had vier kinderen gehad. En dat kon je toch wel zien, aan haar figuur. Ik kan rustig stellen dat ik er beter uit zag dan zij. Wat deed Sean dus met zijn lippen op de hare? Kon het werkelijk zijn dat hij iets voor haar voelde?

Misselijk deinsde ik terug om te kotsen. Toen ik weer keek, stonden ze nog altijd dicht tegen elkaar aan. Ik hoorde hem lachen. Zij lachte ook. Ze zagen me niet, zo druk waren ze bezig. Ik sla maar over wat er verder gebeurde. Het is tenslotte wel je grootmoeder over wie ik nu schrijf, hè. Anna Maria Scholtens-De Vries, geboren in Amsterdam op 2 februari 1898. Ja, je bent dus naar haar vernoemd, niet mijn idee overigens, maar niemand die mij iets gevraagd heeft.

Tenslotte liep ze heupwiegend weg naar de glibberige trap die naar het haventje zo'n vijftig meter lager leidde. Hij keek haar even na tot ze achter een met mos begroeide rots verdween. Zodra ze uit zicht was, stak hij een sigaret op. Blijkbaar was hij mij, in de kerk, met mijn haren gekruld en mijn lippen gestift met mijn laatste lippenrood, helemaal vergeten.
Ik kon kiezen, mijn moeder achterna rennen en de trap afduwen, een zekere dood tegemoet, of me wreken op Sean.
Oké, liefje, ik heb dus voor Sean gekozen. Kijk, anders was jij er ook nooit gekomen, nietwaar? Want ze was op dat moment tenslotte zwanger van mijn zusje. In ieder geval werd je moeder een kleine negen maanden later geboren.

Ik stormde op hem af en duwde hem, voor hij begreep wat er gebeurde, naar de rand van de klif en vervolgens gaf ik hem nog een zetje. Hij krijste, dat weet ik nog goed. Een heel akelige kreet. Gelukkig heb ik zijn ogen niet meer gezien.
Toen ik een kwartiertje later beneden kwam, stonden er wat bemanningsleden van de 'Pooldam' op de kade. Uitzinnige vreugde. De eerste machinist had het voor elkaar gekregen, het roer was gemaakt! Iedereen moest aan boord, het schip zou nog dezelfde avond vertrekken. Bestemming New York. In ieder geval zouden we het er op wagen, zo legde mijn vader uit. Mijn moeder knikte. Het zou een spannende reis worden, met overal gevaar op de loer enzovoorts. Ik keek haar onderzoekend aan, maar ze zag er net zo saai uit als anders. Misschien een beetje bleker.

'Ik wil Sean nog één keer zien!' riep ik uit. 'Ik heb nog helemaal geen afscheid van hem kunnen nemen!' Ik deed het om haar te pesten, natuurlijk.
'Kindje, die Sean is jou zo vergeten,' zei mijn moeder. Ik kwam niet meer van boord. Nog geen uur later zaten we op volle zee.
Nou ja, de rest weet je wel al, hè. We zijn veilig in Amerika aangekomen en hebben daar uiteindelijk het staatsburgerschap gekregen. Jouw moeder, mijn kleine zusje, het nakomertje, werd in New York geboren. Prachtig zwart haar.

Waarom ik dit allemaal heb opgeschreven en naar jou toegestuurd?
Zeg jij het maar. Jij bent de studente psychologie.

Onlangs heb ik bij toeval een artikeltje gelezen over de Enigma. die codeermachine van de Nazi's. Zo'n ingewikkeld technisch verhaal, afijn, niet echt interessant voor je. Maar de naam van Sean werd genoemd. Sean Wayne MacGuinness. Zo'n naam kom je niet vaak tegen, dus viel het me gelijk op.
Blijkbaar was mijn Sean één van de mensen die de allereerste Enigma code heeft weten te breken, toen hij als spion in Duitsland werkte. Maar hij kreeg nooit de kans om die code door te geven aan de Geallieerden. Hij verdween namelijk aan het begin van de oorlog op mysterieuze wijze van het eilandje Rathlin Innes, waar hij Duitse onderzeeboten in de peiling moest houden, tot hij zijn code veilig kon overbrieven.
Dat is nooit gelukt. Nee, allicht niet.
Ze vonden zijn lichaam pas na de oorlog terug, in een grot waar hij naartoe moet zijn gedreven.

Hij had tegen me gelogen. Ik heb er toch zo'n hekel aan als mensen tegen me liegen.

Het is guur nu. Ik heb een kaarsje aangestoken, dat doe ik wel vaker tegenwoordig, en ik probeer dan te zien wat die vrouw toen op Rathlin Innes in de kerk zag. Het lukt me niet altijd. Soms zie ik enkel vlammen. Maar af en toe...
Is het goed als ik mijn laatste dagen bij jou kom wonen? Je bent namelijk mijn lievelingsfamilielid.
Dat weet je toch, liefje?

Vakantie!

2008-06-27T23:02:00.017+02:00

Eten aan boord van de King of Scandinavia

foto van de Tiger: Germen de Groot

Uitzicht in Troon

2008-06-27T22:59:00.000+02:00

Meer foto's van Newcastle & Schotland

2008-06-27T22:41:00.009+02:00

hotelkamer in Newcastle, Thistle hotel

De twee ramen linksboven = Seascape, het appartement in Troon

Newcastle en Schotland!

2008-06-27T22:07:00.012+02:00

Dundonald Castle, Dundonald

Gisteren kwamen Maarten en ik terug van een vakantie in, eerst, Newcastle en daarna Schotland. Het weer was prachtig voor november :), het kustplaatsje Troon, waar we een mooi appartement hadden met uitzicht over zee, zo goed als verlaten. We hadden een heel bijzondere tijd, de kastelen en ruïnes, de kerken in Troon die we van binnen hebben bekeken, met een onverwacht enthousiaste gids Colin genaamd die ons werkelijk alles liet zien, tot en met alle bijgebouwen.
Het prachtige landschap, het uitzicht dat we vanuit ons appartement hadden op het vulcanische eilandje Ailsa Craig dat zomaar verscheen en net zo mysterieus weer verdween, de vriendelijke mensen, de pubs en het theatertje in Newcastle, The Hyena geheten, waar we stand up comedians hebben bewonderd.
De treinreis, de boten, waaronder de King of Scandinavia die behoorlijk slingerde op de heenreis, het hotel in Newcastle, met de metro naar de restanten van een Romeins fort, Segedunum geheten, in Wallsend (was niet veel van over!). Haggis gegeten (Maarten dan). Alle nachten heerlijk geslapen!
Op de dag van vertrek hadden veertig koeien de spoorrails bij Ayr geblokkeerd, wat de trein naar Newcastle zo'n drie kwartier vertraging opleverde. Als laatsten checkten we in voor de ferry naar IJmuiden.

Foto's van Maarten

2008-05-27T21:46:00.004+02:00

Maarten heeft meegedaan aan een foto wedstrijd:

http://www.waddenzee.nl/Foto_s.2125.0.html

Sterk verhaal 2: De eerste liefde van een zeeman (door Ina)

2008-05-11T22:04:00.002+02:00

Het was 1964, mijn eerste reis als matroos. We moesten hout halen in Finland in het één of andere haventje waar ik nadien nooit meer geweest ben. Het duurde een week om ons schip te laden en in die tijd kreeg ik verkering met een lief meisje dat ik niet verstond, maar ze kon wel zoenen. We kerfden onze initialen in één van de balken die nog op de kade lagen. ‘KG hartje JM’. Toen brak de dag aan dat alle balken geladen waren, het ruim was vol en we moesten vertrekken. Ze heeft me nog uitgewuifd. Zij met haar hoofddoekje tussen al die andere vrouwelijke havenarbeidsters. Nooit meer wat van gehoord.

Dertig jaar later was ik op vakantie met mijn gezin, op het Griekse eiland Naxos. Omdat we geen hotel hadden geboekt, maar op de bonnefooi waren gekomen, accepteerden we het aanbod van zo’n jochie bij de boot, die ons logies kon leveren. We liepen met hem mee naar een nog helemaal nieuw huis dat bijna was afgebouwd en we kregen wat later de keuken zou worden als slaapkamer. Het kostte bijna niks, dus we waren best wel in onze nopjes, al moesten we ons wassen bij het aanrecht.

Mijn vrouw pakte onze spullen uit en ik maakte intussen een praatje met de eigenaar van het huis in aanbouw. Georgios of zoiets heette hij. Hij was er erg trots op dat hij zelf zijn huis had gebouwd, maar het ging niet echt snel, hij was al tien jaar bezig. Hij liet me de nieuwste uitbouw zien, dat werd zijn badkamer geloof ik. Er viel nog niet veel van een bad te bespeuren, het waren allemaal nog balken en gemetselde buitenmuren. Opeens viel mijn oog op één van de balken.

Echt waar. In die balk stonden mijn initialen gekerfd, met het hartje en de initialen van mijn Finse verkering! Ik gaf een gil. Georgios keek me angstig aan. Ik probeerde hem uit te leggen wat er aan de hand was, maar hij haalde de schouders op en liep weg. Gelukkig had ik mijn vrouw ooit verteld over die bewuste verkering en zij geloofde me. Ze maakte zelfs nog een foto van die balk. Helaas, toen we het filmpje later thuis lieten ontwikkelen, was ie bewogen en kon je niets van het hartje en de initialen zien.

Een jaar geleden was ik weer op Naxos, deze keer alleen want mijn vrouw is allang overleden. Ik heb het huis nog opgezocht. Ik ben niet binnen geweest, maar het gaf me een apart gevoel te weten dat daar ergens in die badkamer van die Griek mijn initialen staan en die van het meisje dat me leerde wat tongzoenen is. Met een hartje.

Sterk verhaal 1: Vakantie van een puber (door Ina)

2008-05-11T21:58:00.004+02:00

Ik ben nou een ouwe lul van bijna vijftien, door de wol geverfd en gepokt en gemazeld, maar jaren geleden, en nu spreek ik over begin deze eeuw, hadden mijn ouders het plan opgevat om ons, de zoons, mee te nemen op een autovakantie naar België, naar het gebied waar ze alleen maar Frans en Duits spreken.

Wij waren niet veel gewend qua reizen, een dagje naar de wal, dat werd dan meestal Leeuwarden, vonden we al heel wat. Verder dan Limburg waren we nog nooit geweest. België klonk me dan ook behoorlijk exotisch in de oren.

Naarmate de vertrekdatum naderde, begon ik me toch wel zorgen te maken. Ik sprak geen woord Frans of Duits en ik had er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in dat mijn wereldvreemde ouders de taal enigszins behoorlijk zouden beheersen, laat staan mijn slome broer. Met dat stel boeren op vakantie gaan, dat ging natuurlijk nooit goed. Dus nam ik mijn voorzorgsmaatregelen.
Ik leerde drie zinnen uit mijn hoofd in het (gebrekkig) Duits en in het (zeer gebrekkig) Frans, om mezelf in geval van onverhoopte calamiteiten uit de ellende te halen. Zin 1 en 3 waren daartoe zeer geschikt, zin 2 kwam er min of meer per ongeluk tussen.

Zin 1: Diese idioten kenn ich nicht, ich binn der sohn von Beatrix, oftewel : Je ne connais pas ses idiots ici, je suis le fils du roy de Hollande.

Zin 2 : Möchten Sie mit mir schlafen? Voulez vous couchez avec moi? (Ik was 11, maar goed.)

Zin 3 : Wo ist der Bahnhof? Ou est le gare? En die laatste zin kwam me toevallig goed van pas!

Op de allereerste dag in de Ardennen, midden in de beboste heuvels en bergen, speelde ik het namelijk klaar om te verdwalen. Terwijl de rest van de verschrikkelijke autoreis lag te bekomen, verkende ik, de avonturier van de familie, de woeste omgeving. Ik zou alleen maar een eindje om gaan, dacht ik, maar al na vijf minuten ging het mis met mijn oriëntatievermogen. Ik doolde uren en uren rond en ik kon met geen mogelijkheid ons vakantiehuisje terug vinden.

Het begon al donker te worden. Huilend, dorstig en half verhongerd trof ik een meneer aan die bij een beekje zat te vissen. (Ik heb sterk het vermoeden dat het Marc Dutroux was, maar maak dat maar eens hard!) Hij sprak geen woord Vlaams, maar ik was hierop voorbereid! Zin 3 au Français! Hoewel het nergens op sloeg, want ik moest helemaal niet naar een station, maar naar ons vakantiehuisje.

De man gebaarde loom in een bepaalde richting en riep iets onverstaanbaars. Ik ontdekte een spoorweg en begon die in een willekeurige richting te volgen, in de hoop bij de bewoonde wereld aan te komen, een politieagent te vinden en mijn ouders op te sporen, of anders mensen met meer geld die me wilden adopteren.

Ik liep nog geen drie minuten langs dat spoor, of ik stond opeens in de tuin van ons vakantiehuisje! Ze lagen allemaal nog te slapen en hadden me niet eens gemist! Dat is toch sterk, nietwaar? De rest van de vakantie deden we de hele nacht geen oog dicht, want ieder half uur denderde er een goederentrein langs. Vandaar de lage huur, realiseerden mijn ouders zich bitter. Dat ze mij bijna waren kwijt geraakt, hebben ze nooit beseft.

Kindlief aan de arbeid 11 mei 2008

2008-05-11T18:49:00.000+02:00

Moederdagcadeau

2008-05-11T18:02:00.000+02:00

Avatar perikelen - lekker technisch

2008-05-11T11:23:00.006+02:00

Omdat ik leuk voor de dag wil komen als ik ergens een reactie deponeer, probeer ik om de afbeelding in "mijn profiel" als Avatar in te stellen. Ik vond dit wel een aardig plaatje, in plaats van de foto die ik al in mijn profiel had staan. (Marinade Dave heeft het mooi voor me ingekleurd.) Die foto was nooit als Avatar te zien, dus moet ik zeker iets instellen en dat instellen is nog niet zo gemakkelijk, ondanks de link die ik van hem kreeg voor mensen die "Technically challenged" zijn :) of te wel technische sukkels. Tot nu toe is het niet gelukt.

"Help" geeft me ook niet echt een goed advies.

Maar ik geef nog niet op...

gevonden in "help":
"Is there any way to put an avatar with my name at the end of my posts? I'd like to snuggle it in there with my name, OR, instead of my name; I might like that even better. I want to use a different one, not my photo from my "profile/about me" loction. I like having my photo up there with the profile, but not anywhere else. So, is there a way to put a small avatar at the end of my post: (1) with my name (2) instead of my name

Yes you can do that.
You'll have to find the spot in your template where the footer section for the posts is, then find the bit of code that makes that, usually looks like
posted by <$BlogItemAuthorNickname$>
You can change that to anything, <$BlogItemAuthorNickname$> prints out your Blogger User Name automatically, you can add an image tag after it that displays your uploaded 'avatar' , or you can replace the blogger tag with that. "

Best wel moeilijk: footer section for the posts?

Bloemen van Toussaints verjaardag

2008-05-10T11:46:00.001+02:00

Toussaint doet een klusje met een lamp op 5 mei

2008-05-06T10:24:00.003+02:00

5 mei

2008-05-06T10:11:00.007+02:00

Wij op vijf mei

2008-05-05T10:43:00.003+02:00

mindreader...

2008-05-03T21:59:00.001+02:00

http://www.eclh.nl/vaklokalen/wiskunde/Gedachten%20lezerken.htm

klik op de link en concentreer je!
(gejat van 100% mike)

De Holland

2008-05-03T21:00:00.005+02:00

http://www.hans-biersteker.com/index.htm

De link brengt je naar een mooie site over De Holland, het bergingschip van rederij Doeksen.

meer foto's van 27 april

2008-04-29T10:57:00.010+02:00

Lobke's snackplek!

2008-04-28T11:59:00.004+02:00

Voor de lekkere trek, naar Lobke's snackplek!
Lobke en Arjen (mijn schoondochter en zoon! Yes!) zijn nu de trotse eigenaars van de snacktent om Hoorn, de voormalige Bakman!
Gisteren 27 april 2008 was de opening. Familie en vrienden proefden alvast voor. Het liep al direct goed. Heerlijke patates frites, frikandellen en andere versnaperingen!

Joepie, ik sta op 1!

2008-04-26T12:26:00.001+02:00

http://www.helium.com/items/938015-hallo-jacoba-speakinggood-evening

Hier ben ik best wel een beetje trots op, moeders staat (voor zo lang het duurt) op 1!

me tullepe!

2008-04-13T18:50:00.003+02:00

Eindelijk is het weer zover: er kan gezond worden. Alleen liever niet in de tulpen...:)

Fjoertoer!

2008-04-11T21:37:00.002+02:00

We hebben weer wat op Terschelling, na de Berenloop, het roeien en Oerol is het morgen tijd voor de Fjoertoer.
40 km wandelen of Nordicwalken. Knap hoor, als je dat zomaar even doet op een zaterdagmiddag/avond! Het wordt ook nog goed weer, dus ik denk dat het wel weer heel gezellig zal zijn.

http://www.fjoertoer.nl/

Ik doe niet mee. Nooit zo'n wandelaar geweest, hoewel ik het soms wel leuk vind op het strand of in het duin. Bos- daar heb ik niets mee, ik zie liever iets en die bomen belemmeren je alle zicht op de natuur. :)
De laatste keer dat ik echt gewandeld heb, dus langer dan een half uurtje de benen gestrekt, was vorig jaar in Yorkshire. Daar hebben ze dus rotsen. We liepen van Ruswarp naar Whitby, via een voetpad met een enorme klim dr in. En daarna dus niet meer echt gewandeld, maar dat is niet enkel vanwege onverantwoorde luiheid! Het komt ook door een val in de herfst. Ik ging onderuit met mijn boodschappen, niks gebroken (geen boodschappen, geen onderdelen van mijn lichaam) en toch weken zoet mee geweest. Ik heb nu nog last van mijn voet. Dus. Anders zou ik het vást wel eh... Ach, we kunnen niet allemaal atleten zijn, nietwaar?

Cranendonck

2008-03-30T14:30:00.003+02:00

Linksboven op de kaart uit Weert in 1648 staan nog net Cranendonck en Maarheze vermeld en ook daar komen voorouders vandaan. Alle Cranendoncken uit de stamboom Schroders-Zeeders op een rijtje:

Generatie 12
Neeltje Huygen de jonge Cranendonck geb. ong. 1590 begr. Charlois 1639 x Pieter Dircks de With begr. Charlois 25-1-1665 landbouwer Charlois, hoogheemraad 1632-1635,schepen 1649

Generatie 13
Hugo Pieter Cranendonck (ook: Bootser) geb. ong. 1545 IJsselmonde bouwman 1580 overl. 28-8-1615 IJsselmonde x ong. 1575 IJsselmonde Margrieta Gerritsdr

Generatie 14
Pieter Willemsz Cranendonck geb. ong. 1500 IJselmonde, boer, hoogheemraad, schout overleden na 2 6 1557 te Oost-IJsselmonde Boer aan de Hordijk te IJsselmonde, vermeld te Oost IJsselmonde (1543-1557). x nn geb. IJsselmonde

Generatie 15
Willem Gerritsz Cranendonck geb. ong. 1470 Oost IJsselmonde overl. na 25-6-1543 x nn

Generatie 16
Gerrit Roelofs Cranendonck geboren ongeveer 1435/1445 vermoedelijk te Ridderkerk overleden ca.1514 in de Reijerwaard, x Beatrijs geboren ongeveer 1450 vermoedelijk te Ridderkerk overleden na 1514 te Ridderkerk Gerrit was boer. Heemraad van Oud- en Nieuw-Reijerwaard 1497. Begraven in de kerk van Ridderkerk.

Generatie 17
Roelof Jans Cranendonck geboren ongeveer 1410 vermoedelijk te Ridderkerk overleden ongeveer 1483 te Ridderkerk

Generatie 18
Jan Roelofs Cranendonck geboren ongeveer 1385 vermoedelijk te Maarheze overleden na 1454 te Ridderkerk Hij was landpoorter van Dordrecht (1445-1450).

Generatie 19
Roelof van Emmichoven geboren ongeveer 1340 vermoedelijk te Maarheze, overleden vermoedelijk 1388 te Maarheze Pastoor van Maarheze van 1368-1388. Maarheze ligt in de heerlijkheid Cranendonck die o.a. ook Eindhoven omvat.

Generatie 20 Diederik van Cranendonck geboren ongeveer 1305 vermoedelijk te Maarheze overleden voor 20 7 1343 x nn van Emmichoven geboren ongeveer 1310 vermoedelijk te Maarheze In plaats van Diederik zou ook zijn broer Willem III de vader van Roelof kunnen zijn, die was echter in 1340 al overleden en is daarmee minder waarschijnlijk.

Generatie 21
De gegevens hierna zijn overgenomen uit de kwartierstaat van Eric Ouwerkerk
Willem II van Cranendonck geboren ongeveer 1275 vermoedelijk te Maarheze overleden voor 1321 x Elisabeth van Steyn geboren ongeveer 1290 vermoedelijk te Stein overleden na 1323

Generatie 22 Willem I van Cranendonck geboren voor 1243 vermoedelijk te Maarheze overleden tussen 14 11 1282 en x Katharina van Kessel geboren ongeveer 1245 overleden na 1306

Afstammelingen van Henricus Seerden Weert : Zeeders, Terschelling

2008-03-27T14:50:00.046+01:00

Willem Franciscus Zeeders

Het Klerenveer voer vanaf rond 1670 tweemaal per week met de vuile was naar blekerijen onder Haarlem. In 1875 wordt het veer nog genoemd. Ook hier stond op de wal een huisje voor het veer. De ligplaats was bij de Paleisstraat, vandaag een heel leeg rak.
http://www.leidsevaart.nl/algemeen.htm

Haarlem 1550

blekerijen bij Haarlem 1740

Weert. Kaart boven 1748, onder 1648

voor de geschiedenis van Weert zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_Weert

Generatie 1:

Henricus Seerden
x ong. 1649
Heylwigis (Hedwigs, Helena)
kinderen:
A1 Gertrudis 1650
A2 Henricus 1653
A3 Theodorus 1655-1737
A4 Gertrudis 1657
A5 Aleidis 1663

Generatie 2:

A3 Theodorus Seerden ~16 maart 1655 Weert, begr. 10 juli 1737 Weert
x ong. 1677 1 Francisca Brockmann (Berckmann) overl. ong. 1681 x 2
Maria Verhagen geb. 28-2-1651 Weert, overl. 19-4-1725 , dr van Petrus Verhagen en Matthia nn, Weert
kinderen: uit huwelijk 1:
B1 Helena 1678
Uit huwelijk 2:
B2 Franciscus 9-5-1682
B3 Maria 1684
B4 Petrus 1687-1747
B5 Cornelius 1690

Generatie 3:

B2 Franciscus doop 9 mei 1682
x Weert
Matthia Hendrix
kind:
Joannes Seerden 27 nov. 1716 Weert

B4 Petrus Seerden gedoopt 26-10 1687 Weert begr. 5-10-1747 Weert
x 17-7-1712 te Weert met:
Maria Govaerts / Goverts/ Gevers doop 14-10-1689 overl .21-03-1747 te Weert, dr. van Sebastianus Gevers en Elisabeth van de Craen
kinderen:
C1 Martinus 1712-1763
C2 Anna
C3 Joannes
C4 Elisabeth
C5 Petrus

B5 Cornelius geb. of gedoopt: 13-5-1690 Weert, overl. 11-2-1769 Weert
x
Helena Breuckens geb. 20-11-1728 Weert

Generatie 4:

C1 Martinus Seerden geb. 11-11-1712 (op St. Maarten) Weert overl. 13-05-1763 te Weert
x 3-10-1741 te Weert
Aldegondis Vaes (sen) geb. 8-12-1715 te Weert , dr van Rogerius Vaessen en Margaretha Greijmans
kinderen:
D1 Theodorus 1741
D2 Margaretha 1744
D3 Margaretha 1749
D4 Maria Anna 1749
D5 Joanna Maria 1751
D6 Petrus 1754
D7 Rogerius 1756

Generatie 5:

D7 Reinier (Rijnier, Rogier, Rogerius) Zeeders (Zeerde, Surder), kleermaker,
geb. 16 aug. 1756 te Weert NB / L, overl. 30 jan. 1825 Haarlem

Van Weert naar Haarlem, waarom?

In de 17e en 18e eeuw stroomden migranten uit Weert en omgeving naar de blekerijen rond Haarlem (bron: Handboek voor de geschiedenis van Limburg, voetnoot op pagina 21)

Rond 1573 waren er ongeveer 18.000 inwoners in Haarlem. In 1622 was het aantal inwoners al tot 40.000 gegroeid. Dit kwam omdat veel Vlamingen naar het noorden trokken, ook naar Haarlem. Zij kwamen, niet alleen omdat zij niet meer onder het Spaanse regime wilden leven, maar ook omdat zij in het noorden meer economische kansen zagen. De bekende Haarlemse schilder Frans Hals is bijvoorbeeld een zoon van een Vlaamse textielarbeider die naar het noorden trok.
Vooral de textielnijverheid kreeg door de Vlamingen een extra impuls, zowel wolnijverheid als de linnennijverheid. Het Haarlemse linnen genoot een hele goede reputatie omdat het in de omgeving van de stad zo mooi hagelwit was gebleekt. Ook werd Haarlem beroemd om de in kunstige patronen geweven zijden stoffen en om de met "machines" gemaakte linten. Deze linten waren belangrijk in de mode uit die tijd. Zo maakte je een oude, maar onverslijtbare jurk weer helemaal up to date.http://www.haarlem.nl/smartsite11.htm

http://www.mauritshuis.nl/index.aspx?FilterId=974&ChapterId=1163&ContentId=14600

In de 16e eeuw en 17e eeuw lagen tientallen blekerijen aan weerskanten van de vaart, die volop water gebruikten (linnengoed uitgespreid op grasvelden, werd met water besprenkeld; de werking van de zon op de natte textiel bleekte het wasgoed) http://www.werkgroepwestelijktuinbouwgebied.nl/Bestanden/TentoonstellingABC2005/Lezing%20van%20Vlijmen.doc

In de achttiende eeuw waren in de Bollenstreek veel klerenblekerijen gevestigd. Deze klerenblekerijen waren onder andere aanwezig in Vogelenzang, Katwijk, Oegstgeest, Heemstede en Bennebroek. Men neemt aan dat de ligging van de blekerijen verband houdt met de ligging van de grote steden. De blekerijen werden vooral door mensen uit Limburg, België en Westfalen opgezet. (bron: http://www.leidsevaart.nl/algemeen.htm)

Sinds het einde van de zestiende eeuw gebruikte een snel groeiend aantal linnenblekerijen schoon water uit de duinen net als de bierbrouwers. Veel van deze blekerijen lagen in Bloemendaal en Overveen. Voor de brouwers was het niet zozeer een probleem dat de blekers veel duinwater gebruikten, aan dat water was immers geen gebrek. Het probleem was dat de blekers het water verontreinigden met de afvalstoffen van het bleekproces. Bij het bleken werd onder meer gebruik gemaakt van loog en karnemelk. Die stoffen werden uiteindelijk uit het linnen gewassen en kwamen met het waswater in het oppervlaktewater terecht. Vooral in de jaren waarin de brouwers nog het water uit de Oude Brouwerskolk gebruikten, ondervonden ze veel hinder van die verontreiniging. De brouwers behoorden tot de machtigste groep in de Haarlemse samenleving en het was voor hen een koud kunstje om het stadsbestuur al in 1580 tot actie te bewegen. De grootste verontreinigers bevonden zich in Overveen, een plaats die niet viel onder de rechtsmacht van Haarlem, maar onder die van de Heer van Bredero. Haarlem kon dus niet zo maar verbodsbepalingen uitvaardigen die de linnenblekerijen aan banden legden. De stad probeerde dit echter wel en kwam, nadat de blekers claimden dat de stad buiten haar boekje trad, in conflict met de Heer van Bredero. Een juridische en politieke strijd volgde, die vele jaren duurde. Uiteindelijk trok Haarlem aan het langste eind nadat ook de Stadhouder en het Hof van Holland zich met de zaak hadden bemoeid. Alle blekerijen in de polder ten zuiden van de Zijlweg moesten verdwijnen. De blekers kregen hiervoor wel een eenmalige uitkoopsom van 300 ponden, te betalen door het Haarlemse brouwersgilde. bron http://virtueletochten.noord-hollandsarchief.nl/?pc_id=19&pp_id=87

Een soort wasserette dus, zo'n blekerij. Ook nieuw gefabriceerd linnen werd gebleekt, daarmee zullen de arbeiders uit het zuiden ook/vooral? hebben gewerkt.

Misschien was de armoede in het door oorlogen geteisterde Weert wel een reden voor Rogerius om zich in Haarlem te vestigen. Wellicht heeft hij ook op één van de blekerijen gewerkt?
x
Achie (Agatha) Rijke (Rijken), geb juni 1767, overl. 28 juli 1801 Haarlem
Kind:
E1 Wilhelmus 1800

Generatie 6:

E1 Wilhelmus (Willem) Zeeders (Zeerde) geb. 12 juni 1800 te Haarlem, spinder, steenbakker, werkman, overl. 19 dec. 1845 te Haarlem
x 1: 20 april 1825 te Haarlem ( x 2: Catharina Tomgroende)
Helena Kieburg geb. 30 maart 1802 te Haarlem, overl. 13 jan. 1828 te Haarlem, dr. van Jan Kieburg en Helena Prinsen
kind uit huwelijk 1
1: Willem Zeerde, Zeeders
kind uit huwelijk 2:
2 Catharina Zeerde

Net als in Leiden, geraakte in Haarlem de textielnijverheid in de 18e eeuw ernstig in verval. Tegen 1800 was het inwonertal teruggevallen tot ongeveer 20.000.

http://www.haarlemportaal.com/index.php?option=com_content&task=view&id=19&Itemid=40

Generatie 7:

1 Willem Zeeders geb. 13 feb.1826 te Haarlem, zeeman, koopman overl. 16 nov. 1897 te Texel begraven op Terschelling West bij de Brandaris graf 2-8
x 2 maart 1849
Geertje Nannings geb. 22-6-1824 Den Hoorn Texel, arbeidster, overl. 27 juli 1890 Terschelling, dr. van Jan Hendriks Nannings en Neeltje Abels de Jong
kinderen:
1.1 Willem Franciscus geb. 28 juni 1849, overl. 12 sept. 1899
1.2 Roelof 1 okt. 1851- 19 dec. 1904
1.3 Jan geb. 8 feb. 1854- 23 januari 1915
1.4 Leendert 19-8-1858- overl. 5 dec.1878
1.5 Neeltje 24 dec. 1860- overl. 1 april 1934
1.6 Mijndert 10-4-1863 overl. 20-11-1931
1.7 Arie geb. 6 jan. 1865-overl. 5 okt. 1866

Generatie 8:

1.1. Willem Franciscus Zeeders geb. 28 juni 1849, overl. 12 sept. 1899 gevonden 12 september in de Blauwe Slenk bij Harlingen
x 22 mei 1873
Elisabeth Oepkes
kinderen:
1.1.1 Willem Zeeders geb. 18 okt. 1874
1.1.2 Teunis Zeeders geb. 18-2-1878
1.1.3 Leentje Zeeders geb. 3 nov. 1880, overl. 9 nov. 1880
1.1.4 Geertje Zeeders geb. 6 nov. 1881
1.1.5 Maria Zeeders geb. 20 april 1884
1.1.6 Leendert Zeeders, geb. 3 aug. 1886
1.1.7 Elisabeth Zeeders geb. 18 nov. 1888
1.1.8 Neeltje Zeeders, geb. 13 juni 1891

1.2 Roelof Zeeders geb. 1 okt. 1851, overl. 17 dec. 1904
x 29 nov. 1874
Hendrikie de Graaf, dr. van Arie de Graaf en Bijltjen Artel
Kinderen :
1.2.1 Geertje Zeeders, geb. 20 nov. 1875
1.2.2 Betje Zeeders 17 april 1878, overl 23 feb. 1879
1.2.3 Arie Zeeders geb. 25 mei 1880
1.2 4 Elisabeth Zeeders, geb. 1 sept. 1883, overl. 8 sept. 1883
1.2.5 Willem Zeeders, geb. 11 nov. 1884
1.2.6 Jan Zeeders, geb. 4 maart 1887
1.2.7 Mijndert Zeeders geb. 5 feb. 1890
1.2.8 Roelof, geb. 5 sept. 1893 overl. 18 maart 1937 te Leeuwarden

1.3 Jan Zeeders geb. 8 feb. 1854 overl. 23 januari 1915
x 21 feb. 1878
Hielkje van Leunen dr. van Johannes Jacobus van Leunen en Wietske Meinderts Schroo
Kinderen:
1.3.1 Geertje Zeeders, geb 18 aug. 1878
1.3.2 Johannes Jacobus Zeeders, geb. 14 maart 1881 x Wilhelmina van der Meulen
1.3.3 Leendert Zeeders, geb. 8 juli 1883
1.3.4 Willem Zeeders geb. 1 dec. 1884 , overl. 28 juni 1901
1.3.5 levenloze dochter overl. 30 jan. 1891

1.4 Leendert Zeeders geb. 19-8-1858, overl 5 dec. 1878

1.5 Neeltje Zeeders geb. 24 dec. 1860 overl. 1 april 1934
x 14 juni 1883
Pieter van Leunen, zn van Johannes Jacobus van Leunen en Wietske Meinderts Schroo

1.6 Mijndert (Meindert) Zeeders geb. 10 april 1863 te Terscheling West overl. 20 nov. 1931
x 9 dec. 1886:
Antje de Jong geb. 16 dec. 1863 te Terschelling West overl. 7 mei 1957 , dr van Jan Sipkes de Jong en Neeltje Kuyper
kinderen van Mijndert en Antje:
1.6.1 Willem Zeeders geb. 25 sept. 1887
1.6.2 Jan Zeeders geb. 29 juni 1889
1.6.3 Mijndert Zeeders
1.6.4 Geertje Zeeders, geb. 17 juni 1891
1.6.5 Trijntje Zeeders geb. 6 april 1893
1.6.6 Neeltje Zeeders geb. 5 juni 1895
1.6.7 Christiaan Zeeders geb. 26 okt. 1896
1.6.8 Neeltje Zeeders geb. 20 aug. 1899
1.6.9 Vrouwtje Zeeders geb. 19 mei 1901
1.6.10 Jacob Zeeders

1.7 Arie Zeeders, geb. 6 jan. 1865, overl. 5 okt. 1866

Generatie 9:

1.1.1 Willem Zeeders geb. 18 okt. 1874

1.1.2 Teunis Zeeders geb. 18-2-1878, overl. 24 augustus 1899

1.1.3 Leentje Zeeders geb. 3 nov. 1880, overl. 9 nov. 1880

1.1.4 Geertje Zeeders geb. 6 nov. 1881
x 13 nov. 1904
Engel de Boer, zoon van Engel de Boer en Klaartje Molenaar

1.1.5 Maria Zeeders geb. 20 april 1884

1.1.6 Leendert Zeeders, geb. 3 aug. 1886

1.1.7 Elisabeth geb. 18 nov. 1888

1.1.8 Neeltje Zeeders, geb. 13 juni 1891

1.2.1 Geertje Zeeders, geb. 20 nov. 1875 overl. 17 nov. 1928
x 12 okt. 1893
Sake Pals, zoon van Dirk Pals en Neeke de Vries

1.2.2 Betje Zeeders 17 april 1878, overl. 23 feb. 1879

1.2.3 Arie Zeeders geb. 25 mei 1880
x 15 feb. 1906
Leentje Haringa, dr. van Conelis Haringa en Neeltje Kuyper

1.2.4 Elisabeth Zeeders, geb. 1 sept. 1883, overl. 8 sept. 1883

1.2.5 Willem Zeeders, geb. 11 nov. 1884
x 28 juli 1910
Trijntje Rab, dr. van Pieter Rab en Harmina Margaretha de Jong

1.2.6 Jan Zeeders, geb. 4 maart 1887
x 31 oktober 1912
Pietje Furen, dr van Poulus Furen en Jantje Schroor

1.2.7 Mijndert Zeeders geb. 5 feb. 1890,

1.2.8 Roelof Zeeders, geb. 5 sept. 1893 overl. 18 maart 1937
x 27 okt. 1921
Teuntje Krul, dr. van Teunis Krul en Grietje van Keulen

1.3.1 Geertje Zeeders, geb 18 aug. 1878
x 13 juni 1901
Pieter Smit, zoon van David Smit en Vrouwtje Cupido

1.3.2. Johannes Jacobus Zeeders, geb. 14 maart 1881, overl. 4 sept. 1919 te Falmouth, overlijdensakte Terschelling aangiftedatum 4 juli 1921
x 22 juni 1899
Wilhelmina van der Meulen, dr. van Jacob van der Meulen en Maaike Knop
kinderen:
1.3.2.1 Jan Zeeders, geb. 4 nov. 1899 overl. 22 mei 1909,
1.3.2.2 Jacob Zeeders, geb. 15 okt. 1901, overl. 12 nov. 1901
1.3.2.3 Hielkje geb. 10 dec. 1902 overl. 18 jan. 1913
1.3.2.4 NN levenloze zoon overl. 1 feb. 1917

1.3.3 Leendert Zeeders, geb. 8 juli 1883
x 7 maart 1907
Jacoba de Vries, dr. van Thijs de Vries en Josephine Knop

1.3.4 Willem Zeeders geb. 1 dec. 1884, overl. 28 juni 1901

1.3.5. levenloze dochter overl. 30 jan. 1891

1.6.1 Willem geb. 25 sept. 1887
x 11 april 1912
Jacoba Bos, dr. van Dirk Bos en Maria Buyl

1.6.2 Jan Zeeders geb. 29 juni 1889 te Terschelling West overleden: 24 april 1972 te Terschelling West, bakker
x 17 april 1919
Clasina Stigter geb.3 sept. 1888 te Rotterdam, overleden: 4 juni 1976 dr. van Maarten Stigter en Suzanna Immerzeel, 5 kinderen.

1.6.3 Mijndert Zeeders x 1. … x 2. Trijn…

1.6.4 Geertje Zeeders, geb. 17 juni 1891
x 23 juni 1921
Bauke Anske Hofman, zoon van Jan Hofman en Fedderica van Asperen

1.6.5 Trijntje Zeeders geb. 6 april 1893
x 9 nov. 1916
Willem Grol, zoon van Jacob Grol en Jantje Kuyper

1.6.6 Neeltje Zeeders geb. 5 juni 1895, overl. 10 dec. 1895

1.6.7 Christiaan Zeeders geb. 26 okt. 1896 x Martha Wortel

1.6.8 Neeltje Zeeders geb. 20 aug. 1899
x 16 mei 1918
Willem Kaspers, zoon van Klaas Kaspers en Trijntje Spits

1.6.9 Vrouwtje Zeeders geb. 19 mei 1901
x 22 juni 1922
Sietze Faber, zoon van Sjouke Faber en Atje Adema

1.6.10 Jacob Zeeders x Rika Fedderica Roelofje Hofman

Generatie 10

1.3.2.1. Jan Zeeders, geb. 4 nov. 1899 overl 22 mei 1909

1.3.2.3 Hielkje geb. 10 dec. 1902 overl. 18 jan. 1913

1.3.2.4 NN levenloze zoon overl. 1 feb. 1917

1.3.3.2 Jacob Zeeders geb. 15 okt. 1901, overl. 12 nov. 1901

1.6.2.3 Maarten Zeeders geb. 9 mei 1926 overl. 13 feb. 1993

geen ouders gevonden van:
A. Jan Zeeders, overleden 14 juni 1910, man oud 9 maanden
B. Jan Zeeders, overleden 10 augustus 1911, man oud 9 maanden
C. Jan Zeeders, overleden 16 maart 1919, man oud 11 maanden
D. Leentje Maria Zeeders, overleden 20 januari 1937, vrouw oud 11 maanden

Voornoemde personen zijn voor zover bekend allemaal overleden.
Bronnen o.a.:
http://www.tresoar.nl/
http://groups.yahoo.com/group/genealogie-limburg/message/1530
http://home.hccnet.nl/eduardus.vanlaecke/kws.htm#BM84

Zijn iron-side...

2008-03-19T20:00:00.004+01:00

Jawel, de emancipatie is gelukt!

Drie enorme witte lakens heeft ie gestreken. (2,40 bij 3,00m)

Ze hadden een tijdje dienst gedaan als bankkleden oftewel grand foulards, maar bij nader inzien zijn ze daavoor toch niet zo geweldig.

Nu liggen ze op de kast te wachten tot we gaan spoken of zo.

Helium

2008-03-19T09:16:00.004+01:00

Help, ik schrijf opeens in het Engels... nou ja, erg indrukwekkend is het verhaaltje niet, maar ik vond het wel leuk om eens te kijken of het me zou lukken, zonder woordenboek. Helium is een site waar je van alles en nog wat kunt schrijven, wel in het Engels, en je kan er als het meezit zelfs geld mee verdienen. Vraag me niet wat dat raten precies inhoudt en waarom ik nummer 1 sta, van de drie verhalen, dat zal wel een vergissing zijn.

Veritas!

2008-03-16T10:40:00.008+01:00

http://users.telenet.be/italibro/monaldisorti/monaldisorti.html

http://www.debezigebij.nl/boekboek/show?id=50752&framenoid=33668

Heb van de boekenbonnen die ik voor mijn verjaardag gekregen had, twee boeken gekocht en het gratis boekenweekgeschenk dus ook gekregen, daar reist mijn zoon vandaag gratis met de trein mee van Sneek naar Harlingen als het goed is :) Dus dat kon wel uit!
Eén van die 2 boeken is 'Veritas' van Monaldi en Sorti. (15 € ) Ik was eerst een beetje huiverig, want vertalingen uit het Italiaans (en Frans) vind ik niet altijd fijn om te lezen, bovendien is dit het 3e deel van een cyclus van 7, maar ik heb absoluut geen spijt! Ik ben nog niet halverwege de dikke pil, maar ik weet nu al dat ik ze allemaal wil lezen!

Veritas
Monaldi & Sorti, Veritas
Contenuto
Inhoud
Wenen, 1711. Al tien jaar is Europa verwikkeld in een allesverwoestende oorlog. Abt Atto Melani, voormalig castraatzanger, diplomaat en spion van de Zonnekoning roept zijn trouwe helper naar Wenen om hem bij te staan in een geheime missie. Hij moet een onvoorstelbaar verraad onthullen aan de jonge keizer om hem een einde te laten maken aan het voortslepende conflict. Tot ieders verbazing meldt zich tegelijkertijd een delegatie van de Turkse sultan in Wenen. Er heerst vrede tussen het Oostenrijkse keizerrijk en de Ottomanen, waarom dan juist nu dit bezoek? De raadselachtige uitspraken van de Ottomanen wijzen naar een eeuwenoud conflict en de daaropvolgende gebeurtenissen maken de contouren zichtbaar van een moordcomplot waarin iedereen bemoeienis lijkt te hebben.Atto Melani moet zich bedienen van spionage en chantage om de waarheid te achterhalen en de strijd aan te kunnen gaan met de duistere krachten die het tijdperk van ‘het Kwaad’ willen forceren.
Critica
Recensies
De Volkskrant, 27 oktober 2006
De wirwar van zijsporen, subplots en hocus pocus wordt gelukkig steeds afgewisseld met hoofdstukken waarin de suspense naar de achtergrond verdwijnt en de auteurs putten uit hun gedegen archiefonderzoek. Dat levert pagina’s op vol historische wetenswaardigheden (over 18de-eeuwse Weense eetgewoonten, schoorsteenvegers, studentenmores en wat al niet) die handig worden verknoopt met de verhaallijn en op zichzelf vaak meeslepender zijn dan het kunst- en vliegwerk waarmee de intrige op gang wordt gehouden.
Quota
Quote
"Meedogenloze intrigant, grote spion, man van allerhande bedrog en honderdduizend listen en lagen; vaandeldrager van de leugen, voorspeller van gekonkel, orakel van huichelarij en onoprechtheid: dit alles en nog meer was abt Atto Melani, befaamd castraatzanger uit vroeger tijden, maar vooral spion."

Geschiedenis van Vlaanderen

2008-03-14T10:34:00.006+01:00

http://www.hermanboel.eu/vlaanderen-vl-gesch.htm

Via bovenstaande link kom je op een heel leuke site met van alles over de geschiedenis van Vlaanderen.

4. Judith van West-Francie, geb. omstr. 844, overl. na 870, (dochter van IIIE Karel II, de Kale) tr. (1) Verberie 1 okt. 856 Aethelwulf, koning van Wessex, tr. (2) 858 Aethelbald, koning van Wessex, werd in de lente van 862 geschaakt, tr. Auxerre 13 dec. 863 Boudewijn I IJserenarm, graaf van Terwaan 866, bestuurder van de gouwen Kortrijk, Aardenburg en West Vlaanderen en mogelijk Mempiscus (tussen Gent en Kortrijk), verloor na de schaking van Judith van West Francië zijn graafschappen 862 maar verzoende zich met Karel de Kale en werd opnieuw aangesteld tot graaf in de gouwen Vlaanderen, Waas en Gent 864 en na 866 in de streek Sint-Omaars (Ternois), leke-abt St. Pietersabdij te Gent 870, toezichthouder en raadgever van kroonprins Lodewijk (de Stamelaar) bij het vertrek van Karel naar Italië, overl. 21 jan. 879
5. Boudewijn II de Kale, geb. omstr. 864, graaf van Vlaanderen 879-918, usurpeerde na afloop van invallen van de Noormannen van de jaren 879-883 grondbezit en rechten in de hele streek tussen Schelde en Artois, gold als grondlegger van Vlaanderen als terrotoriaal vorstendom, wisselde herhaaldelijk van partij in de strijd tussen de diverse Westfrankische Koningen en liet aartsbisschop Fulco van Reims (900) en graaf Heribert I van Vermandois (voor 907) vermoorden, richtte een groot aantal burchten op ter bescherming van zijn gebied, overl. 10 sept. 918, begr. Gent, tr. omstr. 884 Aelfthryth van Wessex, geb. omstr. 872 (dochter van Alfred I de Grote, koning van Engeland 871-899, en Elswitha van Gainsborough), stak omstr. 884 het Kanaal over, gravin van Vlaanderen, overl. 7 juni 929
6. Arnulf I (de Grote), geb. 885/90, graaf van Vlaanderen 918-964, na de dood van zijn vader graaf van Noord-Vlaanderen en na de dood van zijn broer Adalofi heer van Boulogne 933, veroverde het graafschap Ponthieu, bevorderde de kloosterhervormingen van Gerard van Brogne, deed grote schenkingen aan de St.Pieter te Gent, trof regelingen met de Westfrankische Koning Lotharius ter bescherming van diens jeugdige kleinzoon als opvolger in 962, overl. 27 maart. 965, begr. St.Pieter te Gent, tr. 933 of 934 Adela van Vermandois, geb. 910/15 (dochter van Heribert II, graaf van Vermandois 907-943) en Adela (of Liegarde) van Neustrie), werd uitgehuwelijkt om de vrede tussen het huis Vlaanderen en de Heribertiner graven te bestendigen 933, gravin van Vlaanderen, overl. tussen 958 en 960, begr. Gent .Hieruit o.m.:
Boudewijn III, volgt Reeks 18
7 Boudewijn III van Vlaanderen, geb. ca. 940, geassocieerd in het bestuur door zijn vader 958, overl. 1-1-962, tr. ca. 961 Mathilde van Saksen, overl. 25-5-1008, dr. van Herman 'Billung', hertog van Saksen, en Hildegard N.
8 Arnulf II van Vlaanderen, bijgenaamd 'met de Baard' ('barbatus'), geb. 961/62, graaf van Vlaanderen ter opvolging van zijn grootvader 964/65, zij het onder bescherming en voogdij van de Westfrankische koning tot ca. 976; overl. 30-3-988, begr. Gent, tr. ca. 968 Rozala van Ivrea, geb. 950160, zij hertrouwt als weduwe (vóór 1-4-988) Robert II 'de Vrome' ('Le Pieux') koning van Frankrijk (zij heet daar: Suzanna), maar wordt verstoten 992 en keert naar Vlaanderen terug; overl. 7-2 of 13-12-1003, begr. Gent, dr. van Berengarius 11, markgraaf van Ivrea, koning van Italië en Willa van Tuscië.
9 Boudewijn IV van Vlaanderen, bijgenaamd 'met de Schone Baard' ('pulchrae barbae'), geb. ca. 975; graaf van Vlaanderen 988, overl. 30-5-1035, begr. Gent (Sint-Pieters), tr. (1) ca. 1005 Otgiva van Luxemburg, geb. ca. 985/90, overl. 21-2-1030, dr. van Frederik van Luxemburg, graaf in de Moezelgouw, voogd van Stavelot, en N. van Gleiberg.

10 Boudewijn V van Vlaanderen, geb. ca. 1013, overl. ald. 1-9-1067, begr. ald. (Sint-Pieter), naar de plaats waar hij bij voorkeur resideerde bijgenaamd 'van Rijsel' ('de Lille', 'Insulanus'), tr. Parijs begin 1028 Adelheid (Aelis) van Frankrijk, geb. ca. 1009 of 1019, gravin van Coutance, overl. Mesen 8-1-1079, begr. ald., wellicht weduwe van Richard III van Normandië (overl. 6-8-1027), dr. van Robert II 'de Vrome' ('le Pieux') koning van Frankrijk en diens derde gemalin Constante van Provence.
11 Boudewijn I/VI van Vlaanderen, geb. ca. 1030 (doch mogelijk wat later), overl. 17-7-1070, begr. in de door hem herstelde abdij Hasnon, tr. 1051 Richilde 'van Henegouwen', (mogelijk uit het geslacht Egisheim; zij geldt als een nicht of achternicht van paus Leo IX, weduwe van Herman graaf van Henegouwen, overl. ca. 1050, zn. van Reginar V van Henegouwen en Mathilde van Verdun), regentes van Henegouwen na 1070, overl. 15-3-1086.
12 Boudewijn II van Henegouwen, geb. ca. 1056, graaf van Henegouwen, neemtdeel aan de Eerste Kruistocht; wordt na de inname van Antiochië (juni 1098) ermede belast dat te gaan melden aan de keizer in Constantinopel doch wordt tijdens deze tocht in Klein-Azië kennelijk overvallen en vermoord; wordt bijgenaamd 'van Jeruzalem' (hoewel hij die stad nooit heeft bereikt), tr. 1084 Ida van Leuven, geb. ca. 1065, begeeft zich als weduwe naar Klein-Azië om daar persoonlijk (doch vergeefs) een onderzoek in te stellen naar het lot van haar gemaal, overl. na 1103, dr. van Hendrik II, graaf van Leuven en Adela van de Betuwe.Hieruit o.m.:
Boudewijn III,volgt hierna
Arnoul, volgt Reeks 63
13 Boudewijn III van Henegouwen, geb. 1087/88, graaf van Henegouwen, overl. 1120, tr. ca. 1107 Jolante van Gelre, regentes van Henegouwen 1120-ca. 1125, begr. Bergen (Mons, Sainte-Waudru), dr. van Gerard I graaf van Gelre en Clementia van Poitou, vrouwe van Gleiberg.
Hieruit o.a.:
Boudewijn, volgt hierna
Gerard, volgt Reeks 127
Richildis, volgt Reeks 194
14 Boudewijn IV van Henegouwen, geb. ca. 1110, graaf van Henegouwen, overl. Bergen (Mons) 6-11-1171, begr. ald. (Sainte-Waudru), tr. ca. 1130 Adelheid (Alice) van Namen, geb. ca. 1110, overl. juli 1168, begr. Bergen (Mons, Sainte-Waudru), dr. van Godfried, graaf van Namen en diens tweede gemalin Ermesinde van Luxemburg.
15 Boudewijn V van Henegouwen, geb. ca. 1148, graaf van Henegouwen 1171; overl. Bergen (Mons) 17-12-1195, begr. ald. (Sainte-Waudru), tr. Le Quesnoy april 1169 Margaretha van Vlaanderen, geb. ca. 1140/45, na de dood van haar broer (graaf Philips van de Elzas) gravin van Vlaanderen 1191, overl. Brugge 15-11-1194, begr. ald. (Sint-Donaas), dr. van Dirk van de Elzas, graaf van Vlaanderen, en diens tweede gemalin Sybille van Anjou.
16 Boudewijn VI van Henegouwen, geb. Valenciennes juli 1171, overl. in Bulgaar-se gevangenschap na 20-7-1205, tr. Château-Thiéry 13-1-1186 Maria van Champagne, geb. ca. 1174, blijft bij vertrek van haar gemaal wegens zwangerschap achter en fungeert vooreerst als regentes van Vlaanderen en Henegouwen; vertrekt na de geboorte van haar tweede dochter Margaretha, alsnog maar overlijdt zonder haar gemaal te hebben weergezien Akko 9-8-1204, dr. van Henri I 'le Libéral', graaf van Champagne, en Maria van Frankrijk.
17 Margaretha van Constantinopel, geb. juli/aug. 1202, ged. Valenciennes (Saint-Jean), overl. 10-2-1280, tr. (1) Le Quesnoy (vóór 23)-7-1212 Bouchard van Avesnes, geb. ca. 1182 of eerder (1172, overl. begin 1244, begr. abdij Clairefontaine, zn. van Jacques d'Oisy, heer van Avesnes, en Adèle de Guise; tr. (2) 18-8/15-11-1223 (dispensatie vanwege verwantschap in de 3de/4de graad verleend mei 1230) Guillaume II van Dampierre, heer van Dampierre 1217, connétable van Champagne 1221; overl. 3-9-1231, begr. Orchies (Cisterciënser- innenklooster), in 1257 overgebracht naar Flines; zn. van Guy II van Dampierre, connétable van Champagne, door huwelijk seigneur de Bourbon en van Montluçon, en Mathilde, erfgename van Bourbon.Uit het eerste huwelijk:
18 Jan I van Avesnes, geb. Houffalize april 1218, overl. Binche of Valenciennes 24-12-1257, tr. kort na 20-8-1246 (pauselijke bekrachtiging, met dispensatie, 25-10-1246) Aleida van Holland, dr. van Floris IV van Holland en Machteld van Brabant.
19 Jan II van Avemes, geb. ca. 1247; graaf van Henegouwen (Jan I), overl. Valenciennes of Bergen (Mons) 11 of 12-9-1304, tr. 1270 of begin 1271 Philippine van Luxemburg, overl. 6-4-1311, dr. van Hendrik II 'de Blonde' van Luxemburg en Margaretha van Bar.
20 (bast.) Aleid van Henegouwen, overl. na 12-6-1351, tr. (1) ca. 1312 (met pauselijke dispensatie wegens 4e-graads verwantschap) Wolfert II van Borselen, heer van Veere en Zandenburg, ridder, overl. vóór 6-4-1317, zn. van Wolfert I van Borselen en Sibylle (van Praet of van Randerode?).
21 Wolfert III van Borselen, geb. ca. 1313?, heer van Veere en Zandenburg, overl. juni 1351, tr. (2) Hadewich Both van der Eem, overl. in of vóór 1371, begr. Utrecht (Domkerk), dr. van Gijsbert Both, heer van der Eem, en Margaretha van Arkel.
22 Aleida van Borselen, geb. ca. 1343, overl. na 26-8-1414, tr. (1) in of vóór 1363 Jan van Heenvliet, geb. ca. 1335, ridder, heer op Bleijdestein, vermeld 1351-63, overl. vóór 29-8-1387, zn. van Jan, heer van Heenvliet.Hieruit o.m.:
Jan,
Zweder, volgt Reeks 41
23. Zweder van Heenvliet, ridder, heer op Bleijdestein, baljuw van West-Voorne 1400/01, overl. vóór 5-2-1423, tr. (1) Margriet Jansdr. Van Groeneveld (gelijftocht 1389), tr. (2) Elisabeth Jansdr. van Cattendijke (gelijftocht 13-2-1397), overl. in of na 1406, tr. (3) Sophie Gerrit Jansdr. van Abbenbroek Uit een buitenechtelijke verhouding, mogelijk een voorkind bij de tweede echtgenote:
24. (bast.) Maria van Heenvliet, overl. 2-4-1456, begr. Geervliet (kerk), wapen: een klimmende leeuw, waar- onder een versmalde schuinbalk, tr. Boudewijn Willemsz. (van Drenckwaart), leenman van Putten, lid van de vierschaar 1433, schepen van Geervliet 1438, overl. 25-11-1452, begr. Geervliet (kerk), zn. van Willem Boudewijnse (van Drenckwaart)
25. Willem Bouwensz. (van Drenckwaart), schepen 1472/73 en burgemeester van Dordrecht 1474/85, beleend in Mijnsherenland 15-4-1462, overl. Dordrecht 1488, tr. Magteld Jansdr. Pallaes, overl. 24-2-1506, dr. van Jan Claesz. op ‘t Pallaes en Kornelia Jansdr. van Rietbeek.

2008-03-12T15:29:00.001+01:00

Click to join TerschellingGenealogie

Gijsbert V

2008-03-02T00:06:00.003+01:00

Gijsbert V, 1328-1356
Heer van Bronckhorst
Gijsbert V van Bronckhorst, 1328-1356
Gijsbert V volgde zijn vader Willem III heer van Bronckhorst in 1328 op . Zijn tweede zoon Dirk kreeg Batenburg. Dirk stierf al spoedig, en Gijsbert V kreeg beide kastelen in bezit. Gijsbert V was getrouwd met Catharina van Leefdael. Gijsbert V was de beruchtste en invloedrijkste heer van Bronckhorst. In 1344 stichtte hij samen met zijn vrouw de kapel in Bronckhorst. Hij had een groot aandeel in de burgeroorlog met de Heekerens en steunde Eduard in zijn aanspraken op de hertogshoed van Gelre tegen Reinald III van Gelre. Gijsbert V stierf in 1356 op het hoogtepunt van zijn macht. Het einde van de oorlog maakte hij niet mee. In het eigen kamp werd Gijsbert V gezien als een kundig en geducht legeraanvoerder, een ervaren politicus en een bezielende partijleider. Het andere kamp zag hem als een bloeddorstige beroepssoldaat voor wie een mensenleven niet telt, een sluwe intrigant en fanatieke, bekrompen bendeleider. In werkelijkheid zal hij niet slechter of beter zijn geweest dan andere edelen uit die tijd.
(bewerkt naar Alfred Stern)

Alfred the Great

2008-03-01T23:37:00.010+01:00

http://www.battle1066.com/alfred.shtml

Alfred the Great
Born 849
Reigned 871 - 899
Died 899
The Greatest of All Kings?
How Alfred became king of Wessex was more by circumstance than birth. Alfred has been acknowledged as having four elder brothers and one sister. All the brothers except Aethelstan, who died in about 850, reigned in turn from second to last born, following the death of their father Aethelwulf in 855. The only sister was named Aethelswith.
Aethelbald reigned from 855 - 860
Aethelbert reigned from 860 - 866
Aethelred reigned from 866 - 871

Aethelred, Alfred's only surviving elder brother had two sons. The eldest would have been declared king if primogeniture had been a common practice at the time. It was decided however that a strong and more mature ruler was required to defend Wessex.

Wessex was the subject of almost constant attack from the Danes, or Vikings, as they are more commonly known.

Asser
Alfred was twenty two when he was declared king. He was semi illiterate but at the same time articulate. Illiteracy was not uncommon, even among the aristocracy. It is strange how little we know about this period as far as the Saxon rulers are concerned. So it is surprising that we know so much about Alfred. This is basically all down to one person. A Welshman and confidant of the king, by the name of Asser . It is the chronicles written by this man that give us a good insight into Alfred, his life and the torment he must have suffered.

As constantly stated, Saxon chronicles have to be examined carefully to sift the underlying information, which is generally correct, if somewhat romantic, biased or jingoistic.

Firm and Fair
Asser tells us that Alfred suffered from mental and physical deformities. What these may have been are not really explained by him. It is a fact however, that his contribution to this countries heritage and culture are immense. He was a fair king but would not tolerate disobedience. He only too well understood the constant threat from the Danes on his kingdom and made reparations. It is surprising it took him so long as Wessex was always under constant threat. He indulged in a massive construction program. From fortifications to moving buildings stone by stone, especially those of religious or other importance.

Motivation
To understand this you must return to his formative years. In 853 when Alfred was four years old, he was sent by his father to Rome to stay with Pope Leo IV who treated him like a son he could never have. For what purpose his father sent him there, and what relationship his father had with the Pope is also rather vague. It is a fact in most families that the youngest child is always treated differently to the others. Whatever the reason, it had a profound effect on Alfred. Two or three years later he visited Rome again with his father, who thought he was close death. After about a year, his father had still not died, so they returned to England.

Pious And Willing To Learn
Alfred loved poetry and art and was a very pious person. He was unable to read but had a phenomenal memory. He could memorise whole manuscripts when read to him. It is very difficult to accept that Alfred was semi illiterate, as his time spent in Rome, prayers spoken and sung in Latin plus his exposure to Latin manuscripts including learned men, who could read, make Asser's words difficult to totally accept.

Caught By Surprise
The first conflict we know Alfred engaged in was against the Danes in 868 when he fought beside his brother in Mercia. He would have been nineteen at the time. In those days a battle veteran. His brother died in 871 leaving Alfred in total control of Wessex in preference to Aethelred's sons, for the reasons described earlier. In 878 there came a turning point in Alfred's life. A large force of Danes invaded Wessex in the middle of winter. This almost totally defeated the west Saxon army giving the Vikings the upper hand. Unfortunately for them, they failed to capture Alfred who retreated underground, Robin Hood style.

Escape To Athelney
In the Easter time he moved to a place called Athelney in Somerset. Here he built a fortification. To take on the Danes he recruited his forces clandestinely in Somerset, Hampshire and Wiltshire. He had been using Guerrilla tactics for much of this time against the Danes. Alfred now felt confident and strong enough to take them on face to face.

Burnt Cakes
During his time in exile, the following story has become a legend. Alfred was hiding in the home of a cowherd. The wife was baking some bread as Alfred was making some arrows for his bow. Unfortunately the bread started to burn, but Alfred was so engrossed in what he was doing, he let them burn, much to the anger of the wife, who castigated him for his stupidity and thoughtlessness, never knowing he was the king. This story possibly never happened but a distortion of other events by the 12th century chronicle of St Neot's. The more popular version of this story is of Alfred burning the cakes.

Alfred And Edington
He learnt quite a lot from this defeat by the Danes. The first thing he did was fortify his own camp. A practice the Danes always adhered to. He rallied his men and did battle with the Danes at a place called Edington in Wiltshire. He inflicted a heavy defeat on the Danes and their leader.

For Gods Sake
Guthrum the Viking, who had declared himself king previously, was forced to accept baptism. Not the usual course of events for people who were pagan and better known for rape and pillage. What Alfred did in Wessex after the battle of Edington was to organise in a methodical way so that everybody had a role and felt secure. His achievements were remarkable for those times. His first task was to set about protecting the whole of Wessex on a grander version of Athelney. His defences included fortresses or burh's built all over southern England. The word borough is used today which was derived from word burh. These places became populated and eventually turned into villages and towns that we know now today.

The Fyrd
Not only did he introduce fortifications but managed to organise an army that was always ready at short notice to protect Wessex. It consisted of what we would call a regular army known as thegns and peasant militia or fyrd. This will be discussed more in other sections as this is important in the forces available to Harold II in the Battle of Hastings. Alfred was not only confident of taking on the Danes on land. He had many ships constructed so that he could engage them even before they reached English soil. The Danes continued to invade for almost the next hundred years, off and on. But the defences put up by Alfred made him almost untouchable. This system was admired throughout Europe, and was copied, especially by Henry the Saxon king of Germany 919-36.

I Must Learn To Read Properly
Having secured the defence of his kingdom of Wessex. He started to yearn for the more intangible things in life. At the age of 38 in 887 he decided to learn to read Latin. He had learned men at court, but literacy was never considered a pre-requisite so it must have been a problem as far as tutors were concerned. We can only assume that with his extremely good memory he picked up the language quite quickly. He had at least five major works translated into English. So he must have been able to read quite well as it is thought that he was one of the translators. Probably the most famous was Augustine's Soliloquies. Alfred was only fifty years old when he died in 899. English culture and way of life that we take for granted may have been very different if it was not for this man. He shaped and moulded Wessex so that the Saxon kings that followed, although not so well known, continued his work to eventually unite the whole of England.

ALFRED VAN WESSEX (de grote oftewel The Great)
Geboren 849, Wantage, Berkshire (Eng)Overleden 26 Oktober 899, Winchester, Hampshire, (Eng)

http://www.royal.gov.uk/OutPut/Page25.asp

http://home.hccnet.nl/aw.slager/html/alfred.html

Oude kaart

2008-03-01T23:34:00.000+01:00

Seven drunken knights in white satin...?

2008-03-01T23:20:00.002+01:00

op You tube te vinden:
http://www.youtube.com/watch?v=u8Hb5nzwE4I seven drunken nights

http://www.youtube.com/watch?v=LdcDfnFsBFM nights in white satin

Storm

2008-03-01T23:16:00.002+01:00

Het stormde en Toussaint heeft foto's gemaakt toen we vanmiddag gingen kijken hoe hoog het water kwam.

Muziekje...

2008-02-24T13:52:00.001+01:00

http://www.silentium.simpelonline.com/Shostakovich%20-%20Janine%20Jansen%20-%2005%20-%20Romance.mp3

Lachen!

2008-02-02T11:04:00.000+01:00

http://nl.youtube.com/watch?v=1uwOL4rB-go&NR=1

Achmed the dead terrorist :)

http://nl.youtube.com/watch?v=jHPOzQzk9Qo

Always look on the bright side of life

Link voor liefhebbers

2008-01-22T14:38:00.000+01:00

Als je van Nederlandse letterkunde houdt, of van geschiedenis, (Bilderdijk) dan is dit een leuke link:
http://www.dbnl.org/
De digitale Bibliotheek voor de Nederlandse letteren.
Hier kom je van alles tegen, ook het gedicht van Sint Brandaan. Misschien vind je het niet te lezen, maar het is wel interessant!

100 maanden getrouwd!

2008-01-12T19:50:00.000+01:00

Kijkend naar 'Kinderen geen bezwaar' kwam ik er achter dat echtgenoot en ik op 1 januari van dit jaar precies 100 maanden getrouwd waren! Ietsje te laat dus, maar toch... schat, van harte!

Zomaar een liedje, zomaar een herinnering

2008-01-12T13:39:00.001+01:00

http://home.hetnet.nl/~j.vander.zee/mp3/Bodaan.mp3

Beetje krakerig, dat wel, maar lief toch? Het komt van deze site:

http://home.hetnet.nl/~j.vander.zee/index.html.htm van Van der Zee, waar je veel liedjes kunt vinden.

http://home.hetnet.nl/~j.vander.zee/pagina%202c.htm

Hierbij een foto van de Vlieree, moest ik aan denken toen ik het liedje hoorde. Lelijk schip eigenlijk, maar ik heb er leuke herinneringen aan (vakanties e.d., meevaren met pa)

Als je wat doorklikt op de site van van der Zee, vind je ook het Terschellinger volkslied:

http://home.hetnet.nl/~j.vander.zee/mp3/Oan%20Schylge%20kort.mp3

Busje komt niet

2008-01-12T10:47:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=zONDWsn6s-M (busje komt zo)

Vorige week kwam mijn vriendin N. dapper aanfietsen van halverwege Oost om mijn verjaardag luister bij te zetten, dus toen ze gisteren zelf 50 werd, wilde ik haar natuurlijk ook opzoeken. Maar dan met de bus, want ik heb last van knietje en echtgenoot zit aan de wal met auto. Dus op Internet de OV site opgezocht. http://www.9292ov.nl/
Er gingen volgens die site wel een paar bussen, eentje kwam mooi uit, die zou om 15.40 van de haven vertrekken. Aangezien oma in het verzorgingstehuis boodschappen nodig had, zou ik daar eerst langs gaan en instappen bij de halte voor het tehuis. Maar daar bleek, volgens een nieuw briefje op het haltebordje, dat er vanaf 8 januari andere tijden golden. De bus komt alleen nog langs op boottijden. En 15.40 is geen boottijd. De volgende bus vertrok pas tegen vijf uur. Ik dacht nog dat de bus misschien wel reed, alleen niet langs het tehuis, en dus ging ik bij Hotel Schylge staan. Via de modder van de tuin-in-wording van het gemeentehuis kon ik op een holletje (nou ja) die bus dan nog net halen. Maar ook daar hing zo’n briefje. Die bus rijdt niet meer. Waarom stond dat dan nog wel op die OV site? Ik liep terug naar huis door de inmiddels stromende regen en belde N. Die stuurde vervolgens haar vriendje met auto om me te halen en zo zat ik uiteindelijk toch nog in Baaiduinen. Hij heeft me ook weer naar huis gebracht, want nu vertrouw ik die bustijden op Internet niet meer. I’ll sue them!

Word lid van de Anbo?

2008-01-07T12:05:00.000+01:00

Op zoek op het internet naar kortingen voor vijftigplussers (ja, wat dacht je!) kwam ik bij de bond voor ouderen terecht. Maar ik weet niet:

"Leden die de contributie hebben voldaan, en in de loop van een kalenderjaar opzeggen of overlijden, kunnen de betaalde contributie niet meer terugontvangen."

zie:
http://www.anbo.nl/subtopic.asp?TID=4&SID=166

Nog eentje dan

2008-01-05T15:34:00.000+01:00

Bloemenzee! Mooi hè?

2008-01-05T12:48:00.000+01:00

Ik heb gisteren een prachtig boeket bloemen gekregen van mijn geliefde echtgenoot!

bijna 50...

2008-01-01T20:16:00.000+01:00

Vrijdag 4 januari zie ik Sara.
Waar komt de uitdrukking "Abraham zien "vandaan ?
Als een man vijftig wordt, 'ziet hij Abraham' en een vrouw die die leeftijd bereikt 'ziet Sara(h)'.Maar waar komt die uitdrukking vandaan?De uitdrukking is afgeleid van een bijbeltekst. In het Evangelie naar Johannes (8.57) staat het verhaal van de vrouw die overspel heeft gepleegd. Aan Jezus wordt gevraagd wat er met de vrouw moet gebeuren, omdat de wet voorschrijft dat ze gestenigd moet worden. Jezus zegt dat degene die zonder zonde is, de eerste steen mag werpen.Niemand doet dat. Jezus zegt dan: 'Abraham, uw vader, heeft zich erop verheugd mijn dag te zien en hij heeft die gezien en zich verblijd'. De toehoorders reageren verbaasd: 'Gij hebt nog geen vijftig jaar, en hebt Gij Abraham gezien?'Er wordt ook wel gezegd dat iemand van 50 jaar dezelfde levenswijsheid en waardigheid moet bezitten als Abraham.Abraham (hij heette aanvankelijk Abram) was getrouwd met Sarai. Zij konden geen kinderen krijgen. Na een boodschap van God veranderde hij zijn naam in Abraham en zij in Sara(h).Toen konden zij wél kinderen krijgen. Abraham wordt gezien als de stamvader van vele volken.Pas halverwege de vorige eeuw werd voor vrouwen Sara(h) 'ingevoerd'. Daarvoor zagen zij op hun 50ste ook Abraham.
zie: http://www.abrahamsara.nl/waarkomtabrahamvandaan.htm

Gelukkig 2008!

2008-01-01T20:10:00.000+01:00

Prettige kerst!

2007-12-25T12:37:00.000+01:00

Prettige kerst!
http://www.elfyourself.com/?id=1560549352

Fokke & Sukke

2007-12-18T08:30:00.000+01:00

Gezelligheid kent geen tijd!

Burkababes

2007-12-08T12:05:00.000+01:00

Handig zo'n Burka! http://www.sigmund.nl/?p=burkababes

Romannetjes

2007-12-07T14:20:00.000+01:00

Sinds juli 1997 schrijf ik romannetjes voor ik weet niet hoeveel series, die ik vervolgens verkoop aan een uitgeverij. Van die slappe kaften lectuur.
Series oa: Anne Maas, Lidy van der Poel, *Kasteelroman, Kinderafdeling, Kraamkliniek, Stadshotel, *Fox&co, Streekroman, Dorpsroman, Dorpsleven, Doktersroman, Ons Kind, *Moederliefde, *De Werf, *De Kliniek, *Dr. Marlies Timmer
*=wordt niet meer uitgegeven
Ik ben nu bezig met de 228ste en hopelijk kan ik er nog een tijdje mee voort. Leuk om te doen!
http://www.uitgeverijmarken.nl/html/NL/romans.html

Whitby Museum

2007-12-05T08:19:00.000+01:00

Een fantastisch museum in Whitby, Yorkshire, Engeland

http://www.whitbymuseum.org.uk/

Genealogie

2007-12-05T08:13:00.000+01:00

Het speuren naar voorouders is een leuke hobby, en sommige mensen hebben echt heel mooie sites, zoals http://home.planet.nl/~eric.ouwerkerk/home.htm die dus.
vind ik geweldig! http://www.zuiderent.ch/index.htm ook.

Mijn stamboom is nog lang niet op orde, maar sommige stamreeksen naar Karel de Grote heb ik, helaas nogal rommelig, alvast hier staan: http://mijnstamboomenzo.blog2blog.nl/ Ooit wordt het wel netter :)

Wim Sonneveld blijkt een aantal dezelfde voorouders te hebben. Zie: http://vriesdemark.schrijft.nl/stamboom.htm

(het gaat iig om de nrs: 210,211,370,371,548,549,640,641,654,655,740,741,742,743,1280,1281,1282,1484,1485,1486,1487,2560, 2968,2969,2970,2971,2972,2973,5938,5939,5940,5941,5942,5943,5944,5946,10240,11872,11880, 11882,11884,11892,11893,20480,23784,23785)

De Nigtevegt

2007-12-05T07:56:00.000+01:00

Mooi toch, die oude schepen!

Govert Claeszn Boekestijn

2007-12-04T22:55:00.002+01:00

Dit wordt een poging om iets van een voorouder van me boven water te halen.

Even in het kort, zonder teveel data en zo:
Mijn grootmoeder Clasina Stigter is de dochter van Maarten Stigter en Suzanna Immerzeel. Maarten Stigter is de zoon van Leendert Leendertszn Stigter en Neeltje van Buuren, deze Leendert is de zoon van Leendert Govertszn Stigter en Gerritje Jansdr van Zanten, en deze Leendert is de zoon van Govert Leendertszn Stigter, hij is de zoon van Leendert Arendszn Stigter en Aagje Govertsdr Boekenstijn. Aagje is de dochter van Govert Claeszn Boekestijn.
Ook bovengenoemde Suzanna Immerzeel stamt van Govert af. Suzanna is namelijk de dochter van Klazina Leeflang, die de dochter is van Suzanna Stigter, dochter van Jaapje Jansdr van Roon en Klaas Leendertszn Stigter, een broer van Govert Leendertszn en dus ook een zoon van Aagje Boekestijn en Leendert Stigter.

Govert Claeszn Boekestijn is gedoopt op 17 februari 1677 in De Lier, en overleden op 16 februari 1725 Azië. Hij trouwde op 24 april 1701 met Baeltje Michielsdr van der Meijde, geb. 1674 in Zouteveen-Schipluiden. Ze kregen 8 kinderen, Aagje is het zevende kind. Het volgende overzicht van hun kinderen heb ik overgenomen van de site van Van den Hout, waar veel van mijn voorouders te vinden zijn.

Kind(eren) :
1 Claas Govertsz Boekesteijn gedoopt 18 dec 1701 te De Lier, Huwelijk 14 mei 1724 te Maasland Claasje Sijmens van der Hoeven
2 Grietje Govertsd Boekesteijn gedoopt 2 sep 1703 te De Lier
3 Machiel Govertsz Boekesteijn gedoopt 3 jan 1706 te De Lier, Huwelijk 3 dec 1730 te Capelle aan de IJssel Ingetje Huijbertsd van der Sluijs
4 Marijtje Govertsd Boekesteijn gedoopt 15 feb 1710 te De Lier
5 Aarjaantje Govertsd Boekesteijn gedoopt 6 feb 1712 te De Lier
6 Annetje Goverts Boekesteijn gedoopt 24-6-1714 te De Lier, Huwelijk 24 apr 1740 te De Lier Gerrit Cornelisz van der Boom
7 Aagje Govertsd Boekesteijn gedoopt 24-1-1717 te De Lier, Huwelijk 17-11-1737 Maasland Leendert Arendsz Stigter
8 Pieter Govertsz Boekesteijn gedoopt 1 dec 1720 te De Lier Overleden na 1793

Govert komt voor in de lijst met opvarenden van de VOC, zie link hiernaast. Via die link kom je op de site waar je van alles over die VOC schepen kunt vinden, ook over de opvarenden zelf, over de rezien, en de beroepen van de opvarenden. Je kunt zoeken op naam, maar ook op bijvoorbeeld plaats van herkomst of reden van dienstbeëindiging. Echt heel interessant!

Gegevens van Govert Claasz Boekestein uit Lier
Datum indiensttreding:
29-11-1723
Datum uit dienst:
16-02-1725
Functie bij indiensttreding:
Matroos
Reden uit dienst:
Overleden
Uitgevaren met het schip:
Bentveld
Plaats of schip:
Azie
Maandbrief:
Nee
Schuldbrief:
Ja

Gegevens van de vaart
Schip:
Bentveld
Inventarisnummer:
5815
Kamer:
Amsterdam
Folio:
103
Vertrek:
29-11-1723
Aankomst:
Batavia
DAS-en reisnr.:
2559.6
Kaap:
07-06-172401-07-1724

Govert vertrok dus op 29 november 1723 als matroos op de Bentveld naar Oost-Indië. De reis was vast geen pretje. Al in Portsmouth lopen er mensen weg. Govert sterft in Azië en hij is de enige niet. De Bentveld blijft in Azië tot ze daar uiteindelijk wordt opgelegd.
Ik zou hier graag een afbeelding van de Bentveld willen plaatsen, maar ik heb die nog niet gevonden.